Valathoor - Valliban - வளத்தூர் வாலிபன்

2011

2012-01-01T07:47:00.001+05:30

2011 எனக்கு என்ன தந்தது.. ?

இதே கேள்வியை கடந்த வருடம் டிசம்பர் மாதம் கேட்டதாக நினைவு..

ஒவ்வொரு வருடம் முடியும் போதும்... புது வருடம் தொடங்குகிறது.. என்ற மகிழ்ச்சியைவிட..

ஒரு வருடத்தை.. கடத்தி விட்டோம்.. அல்லது.. இந்த வருடம் என்னையும் கடத்தி வந்துவிட்டது... என்கிற நினைப்பே... ஒரு வித நிம்மதியை தரும்.

பால்யங்களில்.. எனது கிராமத்தில்...புது வருடம் ஒன்றும் அவ்வளவு விஷேசமாக இருந்ததில்லை.. ஒரு சராசரி இரவைப்போலவே... அமைதியாகவும்... நாய்களின் ஊளைகளோடும் கழியும்..

பிழைப்புக்காக... சென்னைக்கு வந்ததும் தான்.. இந்த புத்தாண்டு இரவை வரவேற்க்கும் விநோதம் புலப்பட்டது..

அதுமுதல்.. எல்லா புத்தாண்டு நெருக்கங்களிலும்... கடந்த ஆண்டு என்ன நடந்தது.. அடுத்த ஆண்டு எப்படி நடக்கும் என ஆராய்வது வாடிக்கை...

2001 முதல் 2009 வரை.. என் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்.. ஒரு சமூக சாடலும்.. சமூக புலம்பலும் சார்த்து இருக்கும்..

அதுவரை என் வாழ்க்கை என்னோடு மட்டும் இருந்தது காரணமாக இருக்கலாம்.... 2010.. என் வாழ்க்கையில் அனுராதா மனைவியாக நுழைந்தாள்.. சமூக பார்வையும்.. வேட்கையும்... தனித்துவிட்டேன்..

குடும்ப சூழலில்... சில வேட்கைகளுக்கு ஓய்வு அளிக்கலாம் என்பதாக என் முடிவு..

இவாறாக நான் 2010ஐ முடித்தேன்..

2011

அப்போது என் மனைவி கர்பம்..

புதுமண தம்பதிகள்.. தனிக்குடித்தனத்தில். வரும் எல்லா சச்சரவுகளும் எங்களுக்குள்ளும் வந்தது.. சற்று தூக்கலாகவே...

என்னவளின் நிலையை உணராமல்.. நான் என்ற ஆணவத்தில் நான் ஆடிய ஆட்டம் கொஞ்சம் அல்ல..

கூடுதலாகவே அவளை கஷ்டப்படுத்தினேன்... அந்த கர்ப காலத்தில்... பிறகு.. சில கண்ணீர்.... சில கோபங்களுக்கு இடையில்..

என் தவறை உணர்ந்து அவளை கனிவாக நடத்திய காலங்களில்.. அகரன் பிறந்தான்..

அளவில்லா மகிழ்ச்சி...

ஏப்ரல் 25.. காலை அந்த நொடிகளில்... என் எண்ணமெல்லாம்.. அவள் தான்... அனுதான்..

பிறக்கும் குழந்தை பற்றிய ஆவலும்.. மகப்பேறு பயங்களும்.. சூழ்ந்து இருந்தது...

ஆனாலும் பிறந்தான்... என் மகன்..

முன்பே நாங்கள் முடிவெடுத்தோம்.. ஆண் மகனென்றால் "அகரன்" - பெண் மகளென்றால் "தமிழ்மொழி"...

அகரன் வென்றான்.. கா.அ.அகரன்...

வசந்தங்களை அள்ளித்தந்தான்..

என் குரூரத்தை எனக்கு உணர்த்தியது... இந்த 2011..

பல்வேறு சந்தர்ப்பங்களில்.. நாங்கள் சண்டையிட்டபோது... என்னை எனக்கு உணர்த்தியது...

என்னை நான் உயர்வாகவே நினைத்திருந்தேன்... அவ்வாறாக நான் நினைப்பது... பிரம்ச்சார்யனாக இருந்த போது சரி..

ஆனால் சம்சாரியாக ஆன போது..

உணர்ந்தேன்..

எல்லாரும்..

குறைந்தபட்சம்... மனைவியாவது..

என்னை நல்லவன் என உணரவேண்டும்...

என 2011 எனக்கு உணர்த்தியது.. அவ்வாறாகவே இனி வரும் காலம் இருக்கும் என நினைக்கிறேன்..

20 % சண்டை.... 5% கண்ணீர்... 10 % கோபம்... 40 % மகிழ்ச்சி.. மீதம்.. நான் அவளாகவும்.. அவள் நானாகவும்... வாழ்ந்தோம்..

இனி வரும் காலங்களில்.. சதவீதம் மாறும்... காலம் மாறாது...

உணர்ந்து... வாழ்வில்... வாழ்வை மாற்றுவோம்...

வேலை..

என் வேலை பரப்பரப்பாகவே கழிந்தது.. 2011 தொடக்கத்தில்.. அதிக வட மாநில பயணம்... தில்லி.. குஜராத், பஞ்சாப், மும்பை.. என பறந்து.. பறந்து போனேன்..

அதே நேரம்.. மிக அதிக ஓய்வு எடுத்ததும் இந்த 2011ல் தான்..

பல புதிய ப்ராஜக்ட்களை.. வெற்றிகரமாகவும்.. அச்சர்யகரமாகவும் முடித்தேன்.. வழக்கம் போல பல பாடங்களை பெற்றேன்...

பணம்...

2011 ஏராளமான பணம் சம்பாதித்தேன்.. அளவுக்கு அதிகமாகவே செலவளித்தேன்...

சில நேரங்களில்.. பணம் இல்லாமல் திண்டாடினேன்.. சில நேரங்களில்... அதிகமாகவே பணம் புழங்கியது..

அதிக வரி கட்டினேன்.. என் வருமானத்திற்க்கும்.. என் நிறுவணத்திற்க்கும்..

நிதி மேலாண்மை.. 2011 பாதிகளில்.. அனுவிடம் சென்றதால்... பணம் கொஞ்சம் பிழைத்தது..

கடனில்... சிலவற்றை அடைத்தேன்.. சிலவற்றை பெற்றேன்.. இவ்வாறாக பணம்.. பண்ணியது.. எங்களை..

பொருள்..

மாருதி ஏ ஸடார் - கார்

அப்பிள் ஐ-பேட் - டேப்ளட்

ஆப்பிள் மேக் புக் புரோ - லேப்டாப் இவற்றை வாங்கினேன்...

அநாவசிய என் செலவுகள்.. இவற்றால் வாழ்க்கை ஒன்றும் மாறிவிடவில்லை..

இனி மேல் மாறலாம்.. எனக்கு கார் ஓட்டத்தெரியாது... என் மனைவிக்கு குச்..குச்.. தெரியும்.. பார்க்கலாம் 2012ல் அவள் படா.. படா ஓட்டுவாள் (காரை)..

இன்ன பிற...

பெரும்பாலான சினிமாக்களை திரையரங்கில் பார்த்தோம்... சுமாராக மாதம் மூன்று வீதம் 36 படம் திரைஅரங்கில்.. மனைவியுடம்..

நான் டிவிடியிலும்.. டிவியிலும்.. சுமார் மாதம் 10 வீதம் 120 படம் பார்த்திருப்பேன்.. வழக்கம் போல உண்டு களித்தோம்.. கழித்தோம்..

வைகோவின் ஒரு கூட்டத்திற்க்கு சென்றோம்...

இளையராஜாவின் இசை நிகழ்ச்சிக்கு சென்றோம்..

பல கோயில்களுக்கு சென்றோம்.. (அவளுக்காக.. அவளுடன் மட்டும்)...

காரைக்குடி சென்றோம்..

பெரும்பாலும் எல்லா பயனங்களிலும்.. அகரனை என் மாமியாரிடம் விட்டு.. சென்றோம்..

பக்கத்து தெருவில் மாமியார் இருப்பது எவ்வளவு வசதி...

சென்னை வந்த 10 வருடங்களில்.. அதிக நாட்கள் என் பெற்றோர் என்னிடம் சென்னையில் தங்கினார்கள்.. பேரன் அகரனுக்காக..

என் தம்பி.. ராஜேசும்.. பாலாஜியும் கூட.. சென்னையை பிரிந்த பிறகு அதிக அளவில் வந்தனர்.. அண்ணிக்காகவும்.. அகரனுக்காகவும்...

ராஜேசுக்கு திருமணம் நிச்சயமானது...

இவ்வாறாக கழிந்தது..

பார்க்கலாம்..

2012ல் அதிக அளவு மனைவியிடமும்.. அகரநிடமும்... பெற்றோரிடமும்...நண்பர்களிடமும்..மக்களிடமும்..மனிதர்களிடம்.. நல்ல பெயரையும்... நல்ல நிகழ்வுகளையும் பெற முயற்ச்சிக்கிறேன்..

இழந்தவை..

ஒவ்வொரு வருடமும்.. ஏதாவது ஓரு புதிய வியாபார முயற்ச்சி இருக்கும்.. இந்த வருடமும் வழக்கம் போல ஏராளமான சிந்தைகள் ஆனால் எல்லாம் ஏட்டளவில்..

மற்றும்.. சமூக வேட்கையுள்ள ஒரு முந்நாள் புரட்சியாள வேசம் போட எண்ணிய கார்த்தி..

ரயில் நிலையம்

2011-04-07T12:31:00.000+05:30

எங்கள் ஊர் நிலையம்...

என் நினைவு தெரிந்து.. ஈ.... காக்கா.. மற்றும் ரயில் நிலைய பணியாளர்கள் மட்டுமே புழங்கும் ஒடு இடம்..

வருடத்திற்க்கு ஒரு முறை.. திருத்தனி காவடிக்காக எங்கள் கிராம மக்கள் மொய்க்கும் இடமாக மாறும்..

பின்பு யாராவது ஒரு சிலர்.. ஒரு சில நேரங்களில் பயனுப்பது...

பால்யத்தில்... நான், என் தம்பிகள்.. மற்றும் எங்கள் உறவினர்களான.. குடியாத்தம் கலைமகள் அச்சகம் - பொண்ணம்பலம், சோழமூர் - சீனு, சதீஷ், குழலி, சுமதி மற்றும் சில உறவினர்களுடன் இந்த ரயில் பதைகளில் சாகச பயணம் (அப்போ அது தான் சாகசம்) மேற்கொண்டது இன்றும்.. நினைவில் சுவைக்கின்றது..

பின்பு.. என் நண்பன் சரவணண் , விமலுடன், தினேஷ் மற்றும் நினைவில் நிழலானும் நண்பர்களுடன் பயணித்த பொழுதுகள்.. என்னவெல்லாம் பேசினோம்.. ரயிலை கவிழ்க்க சதி தீட்டியது... விடுதலை புலிகள் இயக்கத்தில் சேருவது.. எண்ணமெல்லாம் பேசினோம்..

ஐந்து காசு.. பத்து காசு நாணயங்களை, ரயில் கடக்கும் முன் தண்டவாளத்தில் வைத்து... காந்தம் தயாரிக்க முற்ப்பட்டது..

சிதறி விழுந்த நிலக்கரிகளை எங்கள் வீட்டு அடுப்பில் வைத்து பரிசோதித்தது.. (ஆனால் கடைசி வரை அது எரியவே இல்லை)..

ஆனாலும் இன்று வரை நாங்கள்... எங்கள் ரயில் நிலையத்தில் இருந்து.. எங்கள் பால்யத்தோடு.. எங்குமே பயணித்தது இல்லை..

பின்பு.. வயது வளர்த்து.. வேலை நிமத்தமாக.. பல்வேறு ஊர்களுக்கு பயணிக்கும் போது.. கடந்து போகும் எங்கள் ஊர் இரயில் நிலையத்தில் எங்களின் பால்யம்

எங்களை விழுங்க காத்திருக்கின்றது...

இப்போது தண்டவாளங்களில் .. காலார பயணிக்க.. காலமும்.. பொருளும்.. அகந்தையும்.. அறிவும் தடுக்கலாம்..

என்றேனும் கிழடு தட்டி.. துனையிழந்து.. சொந்த மண் பார்க்க உங்கள் நினைவு திரும்புகையில்.. மழலையாக.. நாம் பால்யத்தில் தொலைய முதல் ஆளாய் காத்திருக்கும்

வளத்தூர் தி.கார்த்தி

என்னை கேட்டால் என்ன தருவேன்...

2010-07-25T10:03:00.000+05:30

எனக்கு திருமணம் நடந்துவிட்டது...

பலருக்கு மகிழ்ச்சி... சிலருக்கு வெறுப்பு....

எனக்கு !!! ... சொல்வதில் வெட்கம் இல்லை எனக்கு...

எனக்கு என்னை தொலைத்த ஏக்கம் மட்டுமே மிஞ்சியது...

தேடிப்பார்தேன் உங்கள் குடும்ப சந்தையில்...

சிக்கவில்லை என் சுதந்திர எண்ணங்கள்...

கிட்டியது, என் மனைவியின் அன்பு மட்டுமே..

எனக்கு தேவை அன்பு அல்ல.. ஏனெனில் என்னிடம் கொட்டிக்கிடக்கின்றது அன்பு..

என் தேவை என் சுதந்திரம்... என் பழைய எண்ணங்கள்

என் எண்ணங்களில் ஊடுருவி, என் சிந்தனையை

கட்டுப்படுத்தும் காரணியாய்..

இந்த திருமணம் குறிப்பாக என் மனைவி

என்னிடம் கொடுப்பதற்க்கு ஏதுமில்லை

நான் உட்பட..

இப்போது இருப்பது என் எச்சம் மட்டுமே..

எச்சித்துடம் வாழ்கிறேன்..

சராசரி குடிவானாக..

என் கனவுகள் திருடப்பட்டன..

என் அதிகாலை அழிந்துபோயின

என் நினைவுகள் சிறைப்பட்டன

என் நடவடிக்கை கண்கானிக்கப்பட்டன

என் கொள்கைகள் கொள்ளை போயின

என் லட்சியங்கள் அழிந்து போயின

என் வாழ்க்கை தொலைந்து போனது...

ஒருவேளை இது பிரம்சாரியின் இழந்துவிட்ட

வாழ்க்கைக்கான ஒப்பாரியாக இருக்கலாம்...

ஒருவேளை இது பிரம்சாரியின் இழந்துவிட்ட

வாழ்க்கைக்கான ஒப்பாரியாக இருக்கலாம்...

நான் வாழ எண்ணிய வாழ்க்கை இதுவல்ல...

நான் கட்டிய கோட்டை இதுவல்ல..

நான் இழந்தவை நிறைய..

தன்னை இழந்தவன்.. எதை பெற்றாலும்

அவை எதற்க்கு ஒப்பு என்று

உங்கள் மனதிற்க்கு தெரியும்,,,

காதல்...

நீங்கள் எதை காதல் என்கிறீர்கள்..

உங்களுக்கு உணர்ந்திருக்கும்..

அல்லது உணரமறுத்திருப்பீர்கள்

எல்லா ஆண்களுன் காதலும் யோனியை நோக்கியே,,

எல்லா பெண்களின் காதலும் ஆளுமையை நோக்கியே,,

கல்யாணம்..

நீங்கள் எதை திருமணம் என்கிறீர்கள்

எங்கும் வரையறைகளை தேடாதீர்கள்

உங்கள் வாழ்க்கையில் தேடுங்கள்..

இதை தான் நீங்கள் கல்யாணம் என்கிறீர்களா ?

என்னை பொருந்தவரையில்

காதலும், கல்யாணமும்..

மனித மிருகம்

தன் இனத்தை வளர்த்தெடுக்கும்

முயற்ச்சியின் வெளிப்பாடே...

என்றேனும்,

ஒரு நாள்

திருமணத்தை பற்றிய என் பார்வை மாறலாம்..

அல்லது உங்கள் பார்வை மாறலாம்..

அந்த ஒரு நொடியில்

நாமக்கான வாழ்க்கை ஒளிந்துள்ளது..

அதை நோக்கி

பயனப்படும்

ஒரு எச்சம்.....

என் பிரிய மனைவிக்கு/கணவனுக்கு,

2010-06-12T08:33:00.000+05:30

நள்ளிரவுச் சண்டைகளை
ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும்
பார்வையாளனாய்/பார்வையாளலாய்
நிகழ்த்தி கொண்டே இருக்கிறேன்.

கைதட்டு வாங்கக்கூடிய
வசனங்களை
எந்த முன்தயாரிப்பும் இல்லாமல்
சொல்லி என்னை நானே
ஆச்சரியப்படுத்தி
கொண்டும் இருக்கிறேன்.

நடந்தவாறே பேசும்போதும்
வெடுக்கன உன் முகத்தை
ஏந்தும் போதும்
என் தலையில் நானே
அடித்துக் கொள்ளும் போதும்
ஓங்காரம் இட்டு கத்தும் போதும்
உனக்கெதிராய் தர்க்கங்களை
அடுக்கும் போதும்
உன் குரல்வளையை நெறிக்கும் போதும்
காலால் எட்டி உதைக்கும் போதும்
நாம் பார்த்து பாராட்டிப்
போற்றிய நடிகனின்/நடிகையின்
உடல் அசைவை பாவனையை
தோற்கடித்த போதை
இந்நொடி வரை இருந்து கொண்டே இருக்கிறது.

பலமுறை கனவுகளில்
நான் உன்னை
கொலை செய்து இன்பமாய்
எழும் போது
நீ என் அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்.

நள்ளிரவு சிறுநீரில்
கனவும் கரைந்து போகிற அறை
நம் படுக்கையறைக்குள்ளேயேதான்
இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு காலையிலும்
நான் உன்னிடம் கோரிய
மன்னிப்பு பொய்.
கண்கள் பனிக்க
சொன்ன சமாதன்ங்களில்
இருந்த ஈரம் ஓப்பனையே.

நீ எதற்கு கோபப்படுவாய்
எந்த சொல் உன்னை காயப்படுத்தும்
எந்த பாவனை உன்னை உதாசீனப்படுத்தும்
எதைச் சொன்னால் நீ பெருங்குரலெடுப்பாய்
எதற்கு நீ அஞ்சுவாய்
எதற்கு உன் உடல் படபடக்கும்
எந்த புள்ளியில் நீ மூர்ச்சையடைவாய்
என எல்லாம் எனக்கு
மிகச் சரியாய் தெரியும்.

இருந்தாலும் உன்னை நான் காதலிக்கிறேன்.

வாஞ்சையோடு

உன் கணவன்/மனைவி

- ராம்

நன்றி - இயக்குநர் ராம்...

இறந்தவர்களில் செல்பேசி எண்..

2010-05-06T22:08:00.000+05:30

இறந்தவர்களில் செல்பேசி எண்...

ஒரு நொடிப்பொழுதில்
வந்த அந்த அழைப்பு
ஒரு இரங்கல் செய்தி தாங்கி வந்தது...

இறந்தது போன அவருக்கான
வருத்தங்களோடு
கடந்து போகின்றன சில நாட்கள்...

அவரின் நினைவுகள்
அகன்று விட்டன..

மாதம் பல ஆகியும்
இறந்தவரின் பெயரும்
செல்பேசி எண்ணும்
அழிபடாமலே என்னுடன் உள்ளன..

ஒரு நாள் கனவில்
நான் அவரின் எண்ணிற்க்கு
அழைக்கிறேன்..

அவரோ சடலமாக
என் அழைப்பை பார்த்திருக்கும்
வேளையில் வந்தது விழிப்பு..

மற்றுமொரு பரபரப்பான நாளில்..
ஒரு நொடிப்பொழுதில்
வந்த அந்த அழைப்பு

இறந்தவரின் பெயர் தாங்கி..

நான் அழைப்பை ஏற்க்கவில்லை...

கார்த்தி...

மலர் போல மலர்ந்திங்க்கு வாழ்ந்தாயே தாயே…

2010-03-02T00:07:00.002+05:30

மலர் போல மலர்ந்திங்க்கு வாழ்ந்தாயே தாயே….

பலர் போற்றி பாராட்டி, வளர்ந்தாயே தாயே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

கண்ணம்மாள், சிதம்பரம் புதல்வியே நீயே…

வாணியம்பாடியில் பிறந்தாயே நீயே…

குலம், கல்வி, அறிவோடு ஞானம் எல்லாம்

காற்றாயே நீயே….

உன் அண்ணன், உன் சொந்தம் பல கண்டு

வளர்ந்தாயே நீயே….

பண்பறிந்து, மனம் அறிந்து நடந்தாயே நீயே…

மணம் கொண்டு வளத்தூரில் குடிபுகுந்தாய் நீயே

தாங்கல் குடும்பத்தில், தழைத்தோங்கினாயே…

உன் கணவன் மனம் புரிந்து, சுற்றவரின் செயல் புரிந்து

வாழ்ந்தாயே நீயே…

நாத்தோரை, மச்சினரை வளர்த்தாயே நீயே..

என் வளமான தாயே…

ஒரு பெண்னும், மூம்மூர்த்திகளும் பெற்றாயே நீயே…

உன் மாமன் மாமிக்கும் சேவித்தாய் நீயே….

பல பேர்க்கு, பசியறிந்து உணவளித்தாய் தாயே…

படி, படியாய், படியளந்து, படிபானாய் தாயே…

பிரசவம் பல பார்த்து, பெயர் சூட்டினாயே…

உன் பெயர் சொல்ல யாருண்டி, நீ சொல்லு தாயே..

என் உயிரான தாயே…

சண்டைகள் இல்லாமல் வாழ்ந்தாயே தாயே….

ருக்குமணியும் உன்னைதான் நம்பினால் தாயே…

பங்காளிகள் பக்கத்தில் இருந்தாலும் தாயே…

அன்போடு எல்லோரையும் அரவணைத்தாய் தாயே..

உன் மகளை ஊர் அறிய வளர்தாயே தாயே..

பட்டிணத்தில் வரன் பார்த்து மணமுடித்தாய் நீயே….

உன் பிள்ளை பசியறிந்து, உணவளித்தாய் தாயே…

ஊர் பிள்ளை தனை சேர்த்து உணவளித்தவள் நீயே…

உன் கணவன் இழந்தபின்னும் வழிகாட்டினாயே…

உன் பந்தம் தீர்ந்தாலும், நீ இருப்பாய் தாயே…

இன்னா செய்தோர்க்கும், நன்னயம் செய்தாயே..

என் வளமான தாயே…. வழிகாட்டினாயே…

உன் நாத்தோர்க்கு, எல்லாம் நீ அண்ணிதான் தாயே…

அண்ணியும், அண்னையான அற்புதம் நீயே..

ஒரு சொல்லும், தீச்சொல் சொல்லாத தாயே..

உனை தீண்ட எவன் இங்கு வருவான் தாயே…

உன் பிளைக்கு, வரன் பார்த்து, வாழ்க்கையை தந்தாயே..

வாழ்வாங்கு வாழ, வழியும் தந்தாயே..

மருமகள் எல்லாம், உன் சொந்தம் தாயே..

உன் மருமகள் எல்லாம் உன் சொந்தம்.. தாயே..

உன் வழியில் அவர்களையும், வாழ்த்துவாய் தாயே..

உன் கண்ணீர் கண்களில் கண்டதில்லை தாயே…

உன் கணவன் உன் கண்ணில் கண்டதில்லை தாயே…

அவர் மறந்து, கண்ணீரில் உனை நனைத்தாரே…

வளத்தூரில் உனை போல யாருண்டு தாயே..

எண்பதிலும், நடமாடிய என் வளமான தாயே..

உன் பேரன், பேத்திகள் கண்களில் கண்டாயே…

அவர் மகன், மகள் சேர்த்து கண்டாயே தாயே..

என் வளமான தாயே..

ஒரு வார்த்தை, வார்த்தை சொன்னாலே தாயே..

முகம் வாடி, மனம் வாடி, வெதும்புவாய் தாயே..

ஆனாலும், உன் துக்கம் வெளிப்படாது தாயே..

உன் சோகம், உன் நோயும் உன்னோடு தானே..

மலர் போல மலர்ந்திங்க்கு வாழ்ந்தாயே தாயே….

பலர் போற்றி பாராட்டி, வளர்ந்தாயே தாயே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

என் வாழ்வில் எல்லாமே நீதானே தாயே..

இந்த கார்த்தியின் வாழ்விலே எல்லாமே நீயே..

உன் பிள்ளை தியாகு, இங்கு வாழ்ந்து கெட்டபோது..

நீதானே, ஒளி விளக்காய் ஒளிகாட்டினாயே..

என் குல தெய்வம் நீயே..

பச்சம்மாள் இல்லை என் குலதெய்வம் தாயே..

நீயே என் குலதெய்வம், என்றென்றும் தாயே..

என் நினைவறிந்து, உன்னை தாயே என்றழைக்காமல்

இனி பல நூறு முறை தாயே என்றழைக்க வைத்தாயே..

உன் அம்மா வீட்டில் தான் என் அம்மா பிறந்தாலே….

அவளுக்கும் நீ தானே ஆதரவு தந்தாயே…

வளமான தாயே.. வழிகாட்டினாயே

என் தாய்க்கும், தாயான தாயம்மாவே..

உனை பாட எனை வளர்த்து, வரமளித்தாயே…

என் சோகம், என் துக்கம் உன்னோடு தானே…

என் ரகசியம், என் அந்தரங்கம் உன்னோடு தானே..

இனி யாரை நான் அழைப்பேன் ஆயா என்று

என் வீட்டில் இனி யாரை நான் அழைப்பேன் ஆயா என்று

என் வாயார என்று..

புகழ், கல்வி, பல பெற்று நான் வாழ் இங்கு

நீ தானே, நீ தானே முதல் காரணம்…

ராஜேஷ், பாலாஜி எனை போல தாயே..

அவர்களையும் எனை போல வளர்தாயே நீயே..

உன் மகன், மகளும் உனை வெறுத்தாலும் தாயே..

சில சமயம், உன் பிள்ளை இங்கு வெறுத்தாலும் தாயே..

அன்பாலே, அனைகட்டி, அனைப்பாயே, நீயே…

குடிகாரன் மகனாக ஆனபின்பு கூட,

அவன் குடிவிளங்க, குலம் விளங்க கூட இருந்தாயே…

அவன் திருந்திய பின்பு, நீ இல்லை தாயே..

இன்று உன் குடிவிளங்க, குலம் விளங்க கானவா தாயே..

உன் பேரன் உனை வாழ்த்த வயதில்லை தாயே..

உன் சோகம், உன் துக்கம் என்னுடன் பகிர்தாயே…

உன் ஏக்கம், உன் கனவு நானறிவேன் தாயே..

அதை நோக்கி, என் பயணம் தொடரும் இனி தாயே..

கல்யாணம் வேண்டாம் என்று இருந்தானே தாயே…

என் மனம் மாற்றி, மனம் முடித்து பிரிந்தாயே..

நீ பிறிவாய் என்ற்றிந்து, காலம் கடத்திநேனே…

காலன் வந்து உனை அழைக்க, எனை வாழ்தினேயே..

நான் கட்ட தாலி, நீ தருவாய் என்றாயே..

இன்று, நீ இல்லை, நீ இல்லை, என் செய்வேன் தாயே..

என் வளமான தாயே…

என் வடிவான தாயே.

என் ரோஜா, சரோஜாவே.

அவள் இன்றி ஒரு வாழ்வை எண்ணவில்லை தாயே..

என் குடும்பம், அவள் இன்றி இல்லை, இல்லை தாயே

என் யார் மடியில் நாங்கள் இங்கு உறங்குவோல் தாயே..

என் அன்னை மடி எனக்கு நினைவில்லை தாயே…

எங்களுக்கு, என் சொளந்தரி மடி நினைவில்லை தாயே…

உன் மடி தக தகப்பு இன்னும் மறைவில்லை தாயே..

என் வளமான தாயே…

என் வடிவான தாயே.

என் தந்தை பொருள் தேடி ஊர் சென்ற போது

எங்களுக்கு தந்தையாய் ஆனாயே நீயே..

வத்திகுச்சி அடுக்கி, எங்கள் வயிற்றை கழிவிய போதும்…

எச்சில் தம்பளர் கழுவி நாங்கள் பிழைத்திருந்தபோதும்..

எங்களுடன், இருந்து எங்கள் குடிகாத்த தாயே..

எங்கள் குலம் காத்த தாயே..

கை பிடித்து எனை அழைத்து, படிக்க யாசித்தாயே..

அந்தா யாசிப்பும், யோசிப்பும் யார் தருவார் தாயே..

உன் அன்பு மட்டும் தான் எனை வளர்த்த்து தாயே..

மது, மாது தீண்டாமல் எனை வளர்த்த்து தாயே..

பொருள் இல்லா காலங்களில், எங்கள் பொருள் நீயே..

பொருளுக்கு, பொருளான, பொறுப்பான தாயே..

எங்கள் குடிகாத்த தாயே..

எங்கள் குலம் காத்த தாயே..

ஒரு கோயில் சென்றதில்லை, நீ இருக்கும் போது..

நான் ஒரு கோயில் சென்றதில்லை, நீ இருக்கும் போது..

இனி நான் எங்கு செல்வேனோ உனை தேடி, தேடி..

என் அறிவும், பணம் புகழும் உன் எச்சில் தாயே..

உன் எச்சில் ஒரு நாள் உலகாளும் தாயே…

இன்னா செய்தோரெல்லாம் அன்றுதான் தாயே..

உன் மனம் அறிந்து, தவறுனந்து உனை நினைப்பார் தாயே..

ஒரு காரில், உனை அழைத்து, பிறந்த ஊர் செல்ல

ஒரு பாக்க்கியம் எனக்கில்ல்லை, வடிவான தாயே..

இனி ஒரு நாளும் உனை போற்ற மறப்பதில்லை நானே..

உனை போல யாருண்டு, இங்குண்டு தாயே..

வடிவான பிள்ளைகள், வளமான பேரன்கள்

வேறென்ன உனக்கிங்கு, சொல் தாயே..

உன் பேச்சு கேளாமல், வாழ்ந்துவிட்டோமே…

நாங்கள் உன் பேச்சு கேளாமல் வாழ்ந்து விட்டோம் தாயே..

இனி நாங்கள் காட்டுவோம், நீ யாரென்று தாயே..

உலகிற்க்கு காட்டுவோம், நீ யாரென்று தாயே..

ராதாபாய், ராதாபாய் என ஆசையாய் செல்வாயே

இனி யாரிடம் பகிர்வாயே உன் சிந்தனைகளையே…

நானுண்டு உனக்காக இருபேனே தாயே..

என் சிந்தையில் உன் சிந்தைகளை இரவல் கொடு தாயே.

எங்கள் குடிகாத்த தாயே..

எங்கள் குலம் காத்த தாயே..

தாங்கல் குடும்பத்தை தாங்கினாய் தாயே..

இனி யார் தாங்க, தாங்கலை தாங்கத்தான் தாயே..

பணம், அகந்தை எல்லாம் வளர்ந்துவிட்ட நாட்டில்

இனி யார் தாங்க, தாங்கலை தாங்கத்தான் தாயே..

ஒரு நோயும் தீண்டாமல் எனை காத்த தாயே..

பல நோய்களை நீ தாங்கி, மொளனமானாயே..

எங்கள் குடிகாத்த தாயே..

எங்கள் குலம் காத்த தாயே..

என்னை விட உனக்கிங்கு யார் பிடிக்கும் தாயே..

உன்னை விட எனக்கிங்கு யார் பிரிக்கும் தாயே…

ஒரு சொட்டு கண்ணீரும் தரை தொடாமல்

எனை தாங்கி, எனை தாங்கி வளர்த்தாயே தாயே.

இனி உனை யாரிங்கு எனக்குண்டு தாயே..

கார்த்தி, கார்த்தி என்று வாய் நிறைய அழைபாயே..

அன்று துளசி கொண்டு உன் வாய் மூடி

எனை அழைத்தாய் தாயே..

ஒரு நாளும் மறவாத வரம் வேண்டும் தாயே..

உனை ஒரு நாளும் மறவாத வரம் வேண்டும் தாயே..

என் வரமான தாயே, வரன் அளிப்பாயே…

பார்க்கும் இடங்களில் எல்லாம் உன் பிம்பம் தாயே

என் வீட்டில் பார்க்கும் இடங்களில் எல்லாம் உன் பிம்பம் தாயே

உன் வீட்டில் என் பிம்பம் இருக்குமா தாயே

என் வடிவான தாயே..

என் வளமான தாயே..

இனி என் அண்ணையை யார் வளர்பாய் தாயே..

சொளந்தரி, சொளந்தரி என்று யார் அழைபார் தாயே..

ஒன்றும் அறியாதவள் என்பாயே தாயே..

என் அன்னை ஒன்றும் அறியாதவள் என்பாயே..

இனி யார் அறிவார் தாயே…. என் தாயை தாயே..

உனைபோல யார் இங்கு இருப்பார்கள் தாயே..

எனை காக்க, எமை நினைக்க யார் இருப்பார் தாயே..

இனி யார் எங்கள் வீட்டிற்க்கு வருவார்கள் தாயே…

உனை கான வந்தவர்கள், எமை காணுவாரோ…

உன் தேவை சொந்தங்கள் உன் தேவை அல்ல

அது எம் தேவை, என் குடுபத்தின் தேவை..

கைபிடித்து, எனை அழைத்து சென்னைக்கு சென்றாயே..

உன் மகளிடம் எனை கொடுத்து வழிகாட்ட சொன்னாயே..

அவள் மகன்கள் எனை வளர்த்து, ஆளாக்கினாரே..

எங்கள் குடிகாத்த தாயே..

எங்கள் குலம் காத்த தாயே..

பிறப்பென்றால் இறப்புண்டு, தெரியும் தாயே..

உன் இறப்பாலே, நான் எங்கு செல்வேனே தாயே..

என் தாய் தந்தை கூட நெருக்கம் இல்லை தாயே..

உனை போல எனை வளர்க்க யார் உண்டு தாயே..

பழமொழிகள், பல சொல்லி வளர்த்தாயே தாயே..

என் பிள்ளை தனை வளர்க்க நீ இல்லை தாயே..

நீ எனக்கு மகளாக வந்துவிடு தாயே…

உனை வளந்த்து நான் பட்ட கடன் தீர்ப்பேண் தாயே..

உலகாள, எனை ஆள வந்துவிடு தாயே..

ஒரு நாளில் அழுது போகும் பந்தம் இல்லை தாயே..

நம் பந்ந்தம் இல்லை தாயே..

என்றேனும் ஒரு நாளில், நான் இறப்பேண் தாயே..

அன்றென்னை கைகோர்த்து அழைத்து செல் தாயே..

அது வரை எந்தன் சிந்தையில் குடி கொண்டொரு தாயே…

ராணி போல் வாழ்ந்தை மறக்காதே தாயே.

அது உன்னை, எனை சேர்க்கும் நிச்சயம் தாயே..

அது வரையில் உனை நினைத்து வாழ்ந்திருப்போமே..

இனி நாங்கள் வாழும் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமும் நீயே..

மலர் போல மலர்ந்திங்க்கு வாழ்ந்தாயே தாயே….

பலர் போற்றி பாராட்டி, வளர்ந்தாயே தாயே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

வரம் தரும் அன்னையே…

வணங்கினோம் உன்னையே…

ஏன் நீ…. ஏன் நீ மட்டும்…

2010-02-14T23:14:00.002+05:30

எல்லா காதலர் தினத்திலும்,

எல்லா காதலர்களும்,

காதலிக்காகவும், காதலனுக்காகவும்

காதலுக்காகவும் காத்திருப்பார்கள்

ஆனால் நான் உனக்காக காத்திருந்தேன்…

இத்துனை காலமாய்…

என் காதலி… என் கண்மணி, என் மனைவி..

எப்படி இருப்பாள் என

கவலையை விட

அதிகம் கனவுகள் கண்டதால்…

என்னால் இந்த 26 வருடங்களாய்

இந்த காதலர் தினத்தினை

அர்த்தமாக்க முடியவில்லை…

ஆனால் இனி

நாம் வாழும் காலமெல்லாம்

காதலிப்போம்…

அன்று

காதல் நம்மை

காதலிக்கும்…

தமிழ் சூழலில் காதல் இன்னும்

பின் வாசல் வழியாகத்தான்

வரவேற்க்கப்படுகிறது…

அதுவும், மத, சாதி வேறுபாடென்றால்

அந்த அனுமதியும் கிடையாது….

நம் தமிழ் சூழலில் திருமணம் என்பது

எல்லோரும் சேர்ந்து, இருவர்

காதலிக்க அனுமதிக்கும்

ஒரு தேர்தல்…

இதில் காதல் என்பது,

எங்கும் நிரைந்திருக்கும்..

இந்த தேர்தலில், போட்டி

இல்லாத வேட்பாளராய்

நாம் இருவர்…

வெல்லப்போவது

நம் காதல்….

எனக்கும் காதலிக்க தெரியாது…

உன்னை கானும் வரை…

நினைப்பதெல்லாம் நடந்தது…

உன்னையும் சேர்த்து…

உன் விருப்பங்களில்

என் ரசனைகளை அள்ளித்தெரிக்கிறேன்…

சிதறும் காலங்களில்

காதலிப்போம்…

இன்று இந்த உலகம்

எதை காதல் என்கிறதோ

அதை மட்டுமே செய்து

மாய்ந்திடுவது அல்ல என் காதல்…

அன்று

அன்னலும் நோக்கினால்….

அவனும் நோக்கினான்…

காதல் பிறந்தது…. சங்க காலத்தில்…

இன்று

அன்னலும் நோக்கியா….

அவனும் பிளாக்பெரி…

காதல் பறந்தது…. சத்தியம் தியேட்டரில்

இதுவல்ல என் காதல்…

இன்று

என் காதலை சொல்ல

எனக்கு வெட்கம் இல்லை..

பயம் இல்லை….

இதொ சொல்கிறன் என் காதலி…

நீ…

நீ…..

ஆம் நீ தான் என் காதல்…

காதலிப்போம்… அலுக்கும் வரை காதலிப்போம்…

அலுத்துப்போனால்…

மீண்டும் காதலிப்போம்…

அன்றாட அலைகிழிப்பிலோ…

தொலை காட்சி நிகழ்ச்சியிலோ…

நாகரிக உடையிலோ..

கடந்து போகும் காமத்திலோ…

நிரம்பி கிடக்கும் அசைகளிலோ…

கசக்கி பிழியும் வாழ்க்கையிலோ..

சுற்றித்திரியும் கனவுகளிலோ…

துக்கம் தரும் ஏமாற்றங்களிலோ…

மயக்கம் தரும் உணர்வுகளிலோ…

பணம் இல்லா காலங்களிலோ…

பயம் இல்லா பொழுதுகளிலோ…

உணர்வில்லா வேளைகளிலோ..

உயிரற்ற உடலாகவோ…

இப்படி ஏதேவும் ஒரு சந்தப்பங்களில்

நம் காதல் தொலைந்து போனால்..

இந்த கிறுக்கலை

நினைவில் வைத்துக்கொள்…

நான் உன் சொல்பேச்சு

கேட்டும் குழந்தையாய்

ஓடி வருவேன்..

என்றென்றும்…

என் தமிழைபோல…

என்றும் கார்த்தி…..

என்னை இயங்க வைப்பது...

2010-01-27T23:23:00.000+05:30

எந்த வரலாற்று முக்கியத்துவமும் இல்லாத ஒரு ஊர், எந்த வரலாற்று நாயகர்களும் அவதரிக்காத ஒரு ஊர், குடியாலும், ஜாதீய வேறுபாடுகளாலும், ஏழ்மையினாலும் சபிக்கப்பட்ட ஒரு ஊர்...

எந்த தொழிற்சாலையும் இல்லாமல், எந்த இலக்கும் இல்லாத ஒரு மிக சராசரி கிராமம் தான் நான் பிறந்து, என்னை வளர்த்த வளத்தூர்...

ஊரெல்லாம் உறவினர், கான்போரெல்லாம் அறிமுகமானவர்கள்...

உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேச அறியாத வெள்ளந்தி மக்களாய் வாழ்ந்த கூட்டம், இன்று காலாச்சார சீர்கேடு, வீடு வாசல் வரை வந்து எம் மக்கள் மனதில் வஞ்சம் வளர்த்து வைத்துள்ளது..

ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன், இது பெறும்பாலான கிராம மனிதர்களின் வாழ்வில் பொருந்தி போக வாய்ப்புள்ளது..

என் வளத்தூர் உட்பட..

கேள்வி: எங்க ஐயா, விவசாயம் பாக்கலையா...

பதில்: நிலம் இல்ல தம்பி.., அப்புறம் அது எதுக்கு வேண்டாத வேல... இப்படியே வாழ்க்கையை ஓட்டிடுவோம்.

கேள்வி: ஐயா, அரசு இரண்டு ஏக்கர் இலவச நிலம் கொடுக்குதே....

பதில்: மழை இல்லை, தண்ணி இல்லை

கேள்வி: ஐயா, அரசு இலவச மின்சாரம் கொடுக்குதே?

பதில்: அட போங்க தம்பி, நான் ஏன் வேலை பாக்கனும், நான் என்ன முட்டளா....

அரசு, பாரத பிரதமர் நூறு நாள் வேலை உறுதியளிக்கும் திட்டத்திலே, வேலை..

இலவச நிலம்,

இலவச வீடு கட்டி தராங்க...

ஒரு ரூபா அரிசி தராங்க...

சமைக்க இப்போ இலவச கேஸ் தராங்க...

சாப்பிட்டு பொழுது போக்க,

கலைஞர் டி.வி தராங்க..

போதாத குறைக்கு, இலவச கேபிள் வரத கூட பேச்சு இருக்குது..

இலவச மின்சாரம் தராங்க...

எசகு, பிசகா புள்ள குட்டின்னு ஆயிடுச்சுனா..

இலவச பிரசவம்,

பெண் பிள்ளைக்கு நகை...

பள்ளி படிப்பு இலவசம்...

சத்துணவு இலவசம்...

பஸ் பாஸ் அல்லது பள்ளிக்கு செல்ல சைக்கிள் இலவசம்..

பிள்ளைங்க கல்யாணம் காட்சின்னா அரசு 50000 தருது..

பொங்கல், விஷேசம்ன்னா, வேஷ்டி, சீல வேற என்ன வேனும்..

நாட்டு நடப்பு ஒன்னுமே தெரியலியேப்பா...

டீலா, நோ டீலா, மானாட மயிலாட, பாருப்பா...

வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியா இருக்கும்..

ஓரே கேள்வி, வாழ்க்கை ஓகோன்னு இருக்கும்...

இந்த அறியாமையும்... ஆற்றாமையுமே என்னை, என் சமூகத்தை நோக்கி, என் மண்ணை நோக்கி, என்னையும் என்னை சார்ந்தவர்களையும் கொண்டு செல்கிறது....

ஆனால் இந்த இயக்கம் என்னை உங்களின் சராசரி வாழ்க்கையின் ஊடே விட்டு வைத்திடுக்கின்றது... இல்லையெனில் நான் ஒரு நக்ஸலைட்டாகவோ, அல்லது சிறையிலோ இருக்க கூடிய சாத்தியக்கூறுகளே அதிகம்...

நம்மை சுற்று நடக்கும், அநியாங்களையும், அசிங்கங்களையும், லஞ்ச ஊழலையும், மனிதாபிமானமற்ற செயல்களையும், நம்மை பாதிக்காத வகையில் நடந்தால் கண்டு கொள்ளாமல் செல்வது, நம்மை பாதித்தாலும், அடங்கியோ, பயந்தோ தட்டி கேட்காமல் நம்மால் எத்தனை காலம் கடந்து விட முடியும்..

நம்மை மீட்க, மகாத்மாவோ, ரட்சகரோ வரப்போவதில்லை...

அது நான் இல்லை, அது நீங்கள்...

உங்களை தேடி நான் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றேன்....

அதுவே என்னை இயங்கவைக்கின்றது...

நன்று..

கார்த்தி...

எண்ண சிதறல்கள் .....

2010-01-22T19:24:00.005+05:30

ஒரு மாலை வேளியிலே, மஞ்சள் மாலையிலே.....

உன் வருகை எதிர்பாரமல் வந்தபோது நீ நின்று இருந்தாய்...

எனக்கு கவிதை வரவில்லை, காதல் வரவில்லை,

நான் நானாகவே இருந்தேன்...

நீ என்னிடம் எதிர்பாத்த உணர்வுகளை நான் என்னிடமே புதைத்து வைத்துள்ளேன்...

ஏமாற்றம் உனக்கு மட்டும் அல்ல, என்னில் புதையுண்ட அந்த அறிமுக உணர்வுகளுக்கும் தான்...

சிற்றுண்டி செல்ல, நீங்கள் கேட்டவை அங்கில்லாமல்,

நான் கேட்டவை அங்கிருந்து, ஆளுக்கொரு இனிப்பை சுவைத்த பொழுதில்

நான் உணர்ந்தேன்...

நீ என்னவள்...

நான் உன்னவன்...

அங்கே உலாவிய பாலகனிடம்

நீ விசாரித்த வயதில்

நான் குழந்தையானேன்..

என் இயலாமை அந்த

குழந்தை தொழிலாரை

மேலும் தொடர வழிவகுத்தது...

இருக்கமாய் இருந்த சூழல்...

யார் என்ன பேசுவது...

யார் முதலில் தொடங்குவது..

உன் விரல்களில்

உன் செல்பேசி...

என் எண்ணங்களில்

வரிசையாய் வந்து செல்லும் உன் எண்கள்....

கேட்டே விட்டேன் வெட்கம் உடைத்து...

உன் செல்பேசி எண்ணை.....

உன் ஒற்றை வினாடி மொளனம்

என் யுகத்தில் ஆயிரம் சலனங்கள்

பதிலில், நான் நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டேன்..

உன் அன்னை அனுமதி அளித்தால் ....

அந்த ”ஆல்” ல் ஒளித்து வைத்திருந்த

இரகசியத்தை நான் அறிவேன்...

காத்திருப்போம் இரகசியத்தை....

காலம் கனியும் வரை...

என்னவளே....

2010-01-22T19:00:00.004+05:30

அவள் அப்படி ஒன்றும் அழகில்லை
அவளுக்கு யாரும் இணையில்லை
அவள் அப்படி ஒன்றும் கலரில்லை
ஆனால் அது ஒரு குறையில்லை ...

அங்காடி தெரு எனும் திரைப்படத்தில் வரவிருக்கும் ஒரு பாடல்....

எனக்கான பாடல்... என்னவளுக்கான பாடல்...

வாழ்க்கை முழுக்க, முழுக்க நம்பிக்கைகளாலும், கனவுகளாலும், ஆசைகளாலும் கட்டியெழுப்படும் ஒரு மாளிகை....

அவ்வாறான ஒரு வாழ்க்கையில், என் நம்பிக்கைகளுக்கும், கனவுகளுக்கம், ஆசைகளுக்கும், புது வர்ணம் சேர்க்க, வாசம் வீச.. அர்த்தம் சேர்க்க எனக்கான என் தேவதை காத்திருக்கிறாள்....

இன்று, முதன் முதல் என்னவளை அவள் வீட்டில் அல்லாமல், வெளியிடத்தில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு...

இந்த முதல் வாய்ப்பிலேயே நான் கிளீன் போல்ட்... நீங்கள் நினைப்பது தவறு அன்பர்களே...

நீங்கள் உங்கள் வருங்கால மனைவியை பொது இடத்தில் சந்திக்கும் போது என்ன செய்வீர்கள்....

எல்லாம் சரி, அவள் அவளின் அண்ணையுடனும், அண்ணனுடம் இருந்தால் என்ன செய்வீர்கள்...

உங்கள் கற்ப்பனை வளத்திற்க்கு தீனியளித்த திரைப்படங்கள் எனக்கு கை கொடுக்கவில்லை...

நான் என்ன மடத்தனம் செய்தேன் தெரியுமா...

ஒரு சின்ன புன்சிரிப்பு, ஒரு வணக்கம் அவ்வளவுதான்...

என்னிடம் உள்ள மிக கொடிய பழக்கம் என்னவெனில், I am not comfortable with womens, especially young womens.. , ஏனெனில் என் உடன் பிறந்த, வளர பெண்கள் இல்லை, என் சுற்றத்தில் தங்கைகள், அக்காக்கள் இல்லை, நான் படித்தது ஆண்கள் பள்ளி, கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல், பிறகு சென்னையில் வேலை....

நான் அப்போது பால் வடியும் முகத்தோடு, குழந்தைபோல, குழந்தை மனதோடு தோற்றமளிப்பேன்...

என் தாய், பாட்டி, பெரியம்மா, சித்தி, அத்தை, மாமி போன்றோர் தவிர நான் பார்த்த, பழகிய பெண்கள் யாரும் இலர்.. தொழில் நிமித்தம் தவிர..

ஆதலினால், என் வருங்கால மனைவியை கானும் பொழுதில் நான் என் இயல்பிலேயே இருந்தேன்....

முகம் பார்த்து பேசும் தைரியம் வரவில்லை, கண்கள் பார்த்து பேச கூச்சமும் அகலவில்லை...

அவள் வீட்டில், எல்லோர் முன்னிலும் வந்த தைரியம் கூட இன்று கைவிட்டது...

சரி, சரி, மற்றுமோர் வாய்ப்பு வரட்டும், நான் என்னை சரிசெய்து கொள்கிறேன்...

என் தமிழ் வாழ்த்து….

2010-01-12T19:10:00.001+05:30

எல்லோருக்கும் எல்லாம் அளித்த என் தமிழுக்கும், தமிழருக்கும் என் இதயம் கனிந்த

· தமிழர் திருநாள்
· தை திருநாள்
· உழவர் திருநாள்
· வள்ளுவர் தினம்
· பொங்கல் விழா
· மற்றும் தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்…

பல பல யுகங்களாய், கல் தோன்றி, மண் தோன்றா காலத்திலே முன் தோன்றியதாக கூறப்படும் என் தமிழுக்கும், என் தமிழை உணர்ந்தோருக்கும், அறிந்தோருக்கும், தமிழருக்கும், மற்றும் யாவரும் கேளிர் என் தமிழ் வாழ்த்து….

அறிவியல் அறிந்தோம்..

அன்பை மறந்தோம்…

மென்பொருள் எழுதினோம்…

தமிழ் எழுத்துகளை மறைத்தோம்…

மேலும் பணம் பெற்றோம்..

ஒழுக்கத்தை இழந்தோம்..

ஆண், பெண் கலந்தோம்

மக்கள் தொகை வளர்த்தோம்…

செல் பேசினோம்..

சொற்க்களை மறந்தோம்..

தொழில் நுட்பங்களை மணந்து

சொந்தங்களை விவாகரித்தோம்..

இலக்கியத்தை மறந்து

இணையத்தில் பறந்தோம்…

கவிதையை மறந்து

கதைகளை அளந்தோம்…

குறுந்தகவலில்

குற்றங்களை மறைத்தோம்..

காலம் உருண்டோடும் ….

கவலை பறந்தோடும் ….

தமிழ் அறியனை ஏறும்…

தமிழ் அறியனை ஏற்றும்…

ஈரம் பிறப்பில்

ஈழம் பிறக்கும்….

எம் தமிழர்தம் நெஞ்சில் ஈரம் பிறந்தால் ….

என்றும் தமிழோடு..

தி.கார்த்தி.

வளத்தூர்.

வாழ்க்கை துணை ......

2009-11-19T14:20:00.010+05:30

பள்ளி முதல், கல்லூரிவரை, வீடு முதல் அலுவலகம் வரை என்னை நெருக்கி தள்ளும் இந்த வாழ்க்கையில் இது ஒரு வசந்த காலம்.

உங்கள் வாழ்வில் ஒரு பெண் வரும் காலம் எல்லாம் வசந்த காலம் தான்.

காதலியாய், தாயாய், பாட்டி யாய், சகோதரியாய், மனைவியை என பெண் எந்த ரூபத்தில் வந்தாலும், வசந்த காலம் தான்.

அப்படோ ஒரு வசந்த காலத்தை நோக்கி என் வாழ்க்கை பயணிக்கிறது.

எனக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்துள்ளார்கள், என் தாய் தந்தை, உறவினர் என தேடும் படலம் தொடங்கிவிட்டது.

என்னால் ஒரு பெண்ணை பார்த்து காதல் சொல்லும் தைரியமும், காதல் செய்ய காலமும் இல்லாததால் இதுவரை என்னை யாரும் காதலிக்கவில்லை, நான் காதல் செய்தவர்கள் என்னை காதலிக்கவில்லை,

இனி புதிதாக, நூற்றாண்டுகளாய் தேக்கி வைத்திருந்த என் காதல் எல்லாம் காத்திருக்கின்றன என்னவளுக்காக...

எங்கிருப்பாயோ.... என் வாழ்க்கை துனைவியே..

என்ன படிப்பு, என்ன வேலை, என்ன பிடிக்கும், என்ன பிடிக்காது என பேசி பேசி காலம் கடத்தும் பழக்கம் எனக்கு இல்லை, ஏனெனில் எனக்கு பிடிக்காததென்று எதுவும் இல்லை....

முகம் பார்ப்போம், சில சில சந்தர்ப்பங்களில் ரகசியமாய் பேசுவோம்...

நம் நட்பு வட்டத்தில் நம்மை அறிமுகப்படித்துவோம், உள் மனதிலே நமக்கென இடம் அளிப்போம்...

திருமணம் நோக்கி ஞாபகங்கள் நடைபோட, அதிசயமாய் விலகியிருப்போம்...

என கனவுகள் கான்கிறேன் தோழி....

என் ரசனைக்குறிய வாழ்விலே மேலும் ஒரு ரசனையாய் நீ..

எனக்கு வாக்குறுதிகளில் நம்பிக்கை இல்லை, ஆனால் என் வாக்கினிலே நம்பிக்கை உண்டு...

என்க்கு வாழ்க்கையை விட, அடுத்த வினாடி ஒளித்து வைத்திருக்கும் ரகசியத்தி பிடிக்கும்..

அப்படிப்பட்ட ஒரு ரகசிய வினாடியில் நாம் சந்திப்போம், நம் சந்ததிகள் பெருக...

என்னால் வரலற்றை உண்டாக்க முடியாது, ஆனால் நான் வரலாற்று நாயகர்களை உண்டாக்க தெரிந்தவன்... வா வரலாற்றை நம் வீட்டு வசந்தத்தில் சிறைபிடிப்போம்....

என் கனவுகளும், ஆசைகளும், ஒரு ஊசி முனையில் தொடங்கி, இந்த பிரபஞ்சத்திலும் அடங்காது, ஆதலால் ஏமாற்றங்களும், வெற்றிகளும் எனக்கு ஒன்றுதான்.....

உனக்கு பிடித்தவனாய் நான் இருக்க முயற்ச்சிக்கிறேன், எனக்கு நீ என்றுமே பிடித்தவள்

ஏனெனில் நீ என் வருங்கால துணை அல்லவா.....

காத்திருக்கிறேன் உனக்காக...

என் மரணம்

2009-09-17T23:27:00.016+05:30

மாற்றத்தை விரும்பி, மாற்றத்திற்க்கு காத்திருந்து, மாற்றத்திற்க்கு ஏங்கி, மாற்றத்திற்க்காக மாறி, சமூக புரட்சிக்கு அடிகோலும் மாற்றத்தை நோக்கி பயனப்படும் என் சிந்தனைகள் எனக்காக மட்டும் அல்லாமல், என் மனித இன மேம்பாட்டுக்காக மாற்றமடைய காத்திருக்கும் ஒரு அசாதாரமான ஆசாமி நான்.

சிற்றின்பங்களில் சுழன்று, சொந்த பந்தங்களில் சிக்குண்டு, வியாபாரம், பணம் பன்னும், பொருளுக்கு அலைந்திடும் பொருளற்ற வாழ்க்கையின் இடையில், எனக்கு ஒரு துனையையும், என் துனைக்கு ஒரு துனையாக என்னையும் ஆக்க துடிக்கும் என் biological parents, இவற்றுக்கிடையில், இசை, கலை, வர்த்தகம், விளையாட்டு, காதல், காமம், படிப்பு, வேலை, உணவு, தூக்கம், கனவு, உடல்-மன உபாதைகள், ஆன்மா, கடவுள், உயிர், மரணம் .... இவைகள் பற்றிய பயமற்று, சூறாவளிபோல் சுற்றித்திரியும் என் எண்ணங்கள் இந்த சமூகத்தி ஊடே, சமூக மாற்றத்திற்க்கு தன்னால் ஆன உதவிகளையும், ஊக்கங்களையும் இடைவிடாது அளித்திட வாழும் ஒருவன்

இந்த நான் அழிந்து போனாலும் ஆக்கம் பெற்றாலும், நானே காரனம், தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா….

எல்லா அழிவுகளிலும் ஒரு ஆக்கம் இருக்கும், என் எண்ணங்கள் அழிந்து போனாலும், அது முன்னிலும் வீறுகொண்டு, வெற்றிடங்களை நிரப்பும் ஆற்றல் பெற்றது, ஏனெனில் இந்த எண்ணங்கள் நான் உங்களின் வரலாற்று நாயகர்களிடம் இருந்து சிறையெடுத்தவை. இப்போது அவை என்னில் தஞ்சம் கொண்டுள்ளன… பார்கலாம் என்னில் அவை புதையுமோ அல்லது உன்னில் அவை விரியுமோ அல்லது பாரி அவை அலையுமோ…… ஏதாகினும் வாழ்தல் சுகம், அதில் இயலாதவர்களுகாக வாழ்வது மேலும் சுகம், அந்த சுகத்தை நோக்கி…….. காத்திருக்கும் கார்த்தி

இவ்வாறு நேற்று தான் என் ஆர்குடில் என்னை பற்றி எழுதியிருந்தேன்...

என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை, திடீரென்று இன்று மாலை (17.09.2009) சுமார் 7.30 மணிக்கு, உடல் வலி எடுக்க ஆரம்பித்து, எலும்புகள் குடைய, உடல் நலம் குன்றி, மனதளவில் பலம் இழந்து கொண்டிருந்தேன், இரவு உணவு அருந்த நண்பன் பாலஜியுடன் எழும்பூர் வசந்த பவன் சென்றேன், செல்லும் போது, உடல் வலு இழந்து கானப்பட்டேன், இதற்க்கு முன் இது போல் இருந்ததில்லை....

நான் கடைசியாக மருத்துவரிடம் சென்றது, 2003ம் ஆண்டு, அதற்க்கு பிறகு சுமார் 6 வருடம் எனக்கு மருத்துவரிடம் செல்லு தேவையே ஏற்படவில்லை... வேலை நிமித்தமாக, கற்பனையிலும், பொய் புரட்டுகளில் நான் பலமுறை, மருத்துவமனை சென்றுள்ளேன்.... அது வேறு கதை....

இடையில் ஆறு மாதம் ஒருமுறை சளி, இருமல் வந்தால் எனக்கு நானே பாட்டி வைத்தியம் செய்து தேற்றி கொண்டேன், ஒரு வேளை எனக்கு நோய் எதிர்ப்பு சக்தியோ, மனதைரியமோ அதிகமா இருந்திருக்கலாம், தலை வலி, வயிற்றுவலி என்பதெல்லாம் எனக்கு நினைவு தெரிந்து வந்ததில்லை.... என்ன காரனம் என்று எனக்கு தெரியவில்லை, உணவு பழக்கமோ, வேலை பழக்கமோ தெரியவில்லை....

ஆனால் இன்று, வசந்தபவன் சென்றது, எனக்கு குளிர் எடுக்க ஆரம்பித்தது... உடல் மன வழு இழந்து காணப்பட்டேன், நண்பன் மருத்துவரிடம் செல்லலாம் என்றான், நான் மறுத்து, இந்த நிலை சற்று முன் தான் தொடங்கியது, நாளை காலை நிலைமை இப்படியே இருந்தால் வேண்டுமானால் செல்லலாம் என்றேன்... நண்பன் மாத்திரையாவது வாங்கி கொள்ளலாம் என்றேன், நான் அதையும் காலை பார்த்து கொள்ளலாம் என்றான்...

வீடு சேர்ந்ததும், படுக்க தோன்றியது.. படுத்தது, கடுமையான குளிர், என் போர்வை, என் நண்பனி கம்பளி போர்த்தியும் குளிர் அடங்கவில்லை, ஜன்னல் சார்த்தி, மின்விசிறி அனைத்தும் குளிர் எடுத்தது...

அப்போது நினைத்தேன், ஒருவேளை நேற்று நான் ஆர்குட்டில் என்னை பற்றி எழுதியது தான் என் மரண சாசனமோ என்று...

வழக்கம் போல் என் எண்ணங்கள் சூறாவழியாய் சுழன்று, எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாத கடவுளை திட்டி, இலங்கை தமிழரிடம் சென்று, பிரபாகரன், பெரியார், இந்த கேடு கெட்ட தற்கால திராவிட, தேசிய தலைவர்களை கடந்து, என் தம்பி, பெற்றோர், பாட்டு, சுற்றம் சுழன்று அலையடித்தது...

எண் எண்ணங்கள் இந்த குளிர், உடல் வலி, மன வலிகளோடு சேர்ந்து மேலும் ரணப்படுத்தியது.... ஒரு வேளை நான் இறந்து விட்டால் இப்படி தான் என் எண்ணங்கள் அலை பாயுமோ, தற்போதைய என் மொளன எண்ணங்களை என்னை சூழ்ந்துள்ள மனிதர்களுக்கு கேட்காமல் இருப்பது போல தான், நான் இறந்த பின்பும் என் எண்ணங்கள் ஆவிபோல அலைபாயுமோ என, என் பகுத்தறிவையும் தாண்டி நினைத்து கொண்டிருந்தேன்...

உடல்வலி என்னை கொல்ல, என் மனதுக்குள்ளே நினைத்து கொண்டிருக்கின்றேன் ...

வீம்புக்கு மாத்திரை வேண்டாம் என்று, தவறுதலாக சொல்லிவிட்டோமோ என்று வருத்த படுகிறேன்...

என் மனதுக்குள்ளே, என் எண்ணங்கள் என் நண்பனிடம் (பாலாஜி) கேட்கிறது, போய் மாத்திரை வாங்கி வா என்று, கேட்கவும், அவர்களை தொந்தரவு செய்யவும் மனம் மறுத்து, மொளனமாக என் எண்ணங்கள் என் நண்பனை சுற்று கொண்டு இருக்கின்றது.. ஒரு ஆவியின் எண்ணம் போல....

ஒன்றும் முடியாமல் என் வேறு ஒரு நண்பனை அழக்கின்றேன், அவனும் என் அறைக்குள் வந்து நின்றான், நான் மாத்திரை வாங்கி வா என்றேன், சொல்லி முடிக்கும் முன் என் நண்பன் பாலாஜி மாத்திரையோடு வந்து நிற்க்கிறான்... (நான் எனக்குள் நினைத்து கொண்டிருக்கும் போதே, அவன் கடைக்கு சென்று, நான் அழைக்கும் போது மாத்திரையோடி நிற்கிறான்...)

என் முதுகு தண்டு, ஜில்லிடுகின்றது....

என் எண்ணங்கள் அவனுக்கு கேட்டதோ, அல்லது, என் மணம் உணர்ந்த, ஒத்த எண்ணம் உடைய நண்பர்கள் எனக்கு வாய்த்தார்கள் என்றோ, என் எண்ணகளுக்கு சக்தி உள்ளதோ என நினைத்து வியக்கிறேன்.

மாத்திரை உண்டபின்பு, குளிர் அடங்கி, வெக்கை வாட்டியதி, போர்வை, கம்பளி விலக்கு, மின் விசிறுக்கும் தஞ்சம் அடைகிறேன்...

உடல் வலி மட்டும் என்னை கொல்கிறது.....

மீண்டும் என் எண்ணங்கள் என்னை எழுப்பி இந்த பதிவை எழுத வைத்து கொண்டிருக்கின்றது...

இந்த உடல் குறைபாட்டிற்கான காரணம் தெரியவில்லை, ஒரு வேளை, நாளை காலை நான் மரணம் அடைந்தால் என் போஸ்ட் மார்டம் அறிக்கையிலோ, அல்லது, உடல் குறை தொடர்ந்தால் மருத்துவர் மூலமோ அறிந்து கொள்ளலாம்..

இளையராஜாவின் இசை கேட்டுக்கொண்டி இந்த பதிவை முடிக்க போகும் தருவாயில், இசை என் உடல் புகுந்து, உடல் மன வலியை விரட்டி விட்டிருந்தது...

அப்போது நினைத்தேன் என் எண்ணங்களும், இசையுமே என்னை இத்துனை ஆரோக்கியமாக வைத்து உள்ளது....

என் எண்ணங்கள் செயல்களானது, செயல்கள் எனக்கு வாழ்க்கையை கொடுத்தது, நண்பர்களை கொடுத்தது, பணத்தை கொடுத்தது, நாளை மரணத்தையும் கொடுக்கலாம்...

கூடவே இந்த சமூகத்தை முன்னேற்ற சக்தியையும் தரட்டும்....

உங்கள் கடவுளால் முடியாததை இந்த எண்ணங்களால் முடியும்

என்ற காத்திருபோடு, உயிவாழும்

கார்த்தி....

எண்ண சிதறல்கள் .....

2009-08-18T21:13:00.002+05:30

கரைந்து போன

பென்சில் துகள்களில்

உணர்கிறேன் நம் தொலைந்துபோன

வாசங்கள்

மயக்கும் நேரங்களிலும்

மயங்கிய நேரங்களிலும்

என்னுடன் நீ

போதிக்கும் போதும்

போதையின் போதும்

போதும் போதும் நீ

காத்திருக்கும் போதும்

காயத்தில் இருந்த போதும்

காதலித்த போதும்

காதலையே தந்தாய்....

நினைத்த மாத்திரத்தில்

கிடைக்கவில்லை

உன் காதலும்

என் கவிதையும்...

கமல் கடவுள்....

2009-07-22T19:00:00.001+05:30

ஏசுவும், அல்லாவும் இந்தியாவுக்குள், அதன் அரசியலுக்குள் புகாத நூற்றாண்டு. சிவனும்,விஷ்ணுவும் மோதி விளையாட வேறு கடவுள்கள் இல்லாத காலம். அதனால் அவ்விரு கடவுளரும் பக்தர்கள் வாயிலாக தமக்குள் மோதி கொண்ட நூற்றாண்டு. யானைக்கும் சரி, மனிதனுக்கும் சரி மதம் பிடித்து போனால் தொல்லை தான். இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழனுக்கு சைவ மதம் ரொம்பவும் பிடித்து போனது. மத நெறி, மத வெறி ஆனது."

அன்று மட்டுமல்ல இன்றும்கூட உலக சண்டைக்கு காரணம் மதவெறிதான் என்பதை செப்-11 தாக்குதலுக்கு பதிலாக அமெரிக்கா தயாரிக்கும் உயிரியல் ஆயுதத்திற்கு கோடி கோடியாக பணம் ஒதுக்கும் புஷ்-சைக் காட்டுகிறார் கமல். காட்டுவது மட்டுமல்ல... கடைசிக் காட்சியில் வசனமாக சொல்லவும் செய்கிறார்.(எல்லோர்க்கும் புரிய வேண்டாமா?) வரப் போகும் உயிரியல் ஆயுதம் மட்டுமல்ல. உலகெங்கும் பரவிக்கிடக்கும் எய்ட்ஸ் என்பதே இப்படி ஆய்வுக்கூடத்தில் உருவாக்கப்பட்டதுதான் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியுமா என்றும் கேள்வியெழுப்புகிறார்.

பகுத்தறிவாளர்களுக்கு மனிதநேயம்தான் இலக்கு என்பதை நாயகன் கோவிந்த் மூலம் காட்சிக்குக் காட்சி நிரூபிக்கிறார். நாயகன் பகுத்தறிவாளனாக இருப்பது கமல் படங்களில் இயல்பு. இவ்வளவு தீவிரமாக பேசுவது இப்படத்தின் சிறப்பு.ஜாதிப் பெயரோடு கேட்பதால் தன்னை ராம சாமி நாயக்கரின் மகன் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும் கமலைக் கண்டு அஞ்சி, அந்த ஈ.வெ.ராம சாமி நாயக்கரா? (சென்ஸார் தயவால் வசனம் கட்) என்று மிரண்டுபோகும் அசினிடம், எங்கப்பா பெரியார்லாம் கிடையாதுங்க.. சிறியார்... (இசைக்)கலைஞர் என்று பார்வையாளர்களுக்கு பெரியாரை நினைவூட்டுகிறார். (பெரியாரென்றால் பெருமாளுக்கும் பயம்தானோ?) நீங்க தொடப் பிடாது.. தீட்டு என்று பெருமாளைத் தூக்கிக் கொண்டு கழிவறைக்குள் நுழையும் அசினிடம், சரி, உங்க பெருமாளுக்கு மனுசங்களைவிட, அந்த இடம்தான் பிடிக்கும்னா போங்க என்று நக்கலடிக்கும் கமலிடம், அய்யோ.. சவ்ச்சாலயம் என்று கழி வறையை சமஸ்கிருதத்தில் சொல்லி ஒதுங்கு கிறார் அசின். சரி அதுவும் ஆலயம்தானே விடுங்க!என்று எள்ளிநகையாடுகிறார்- இதுதான் கமல்.

கடவுள்தான் முக்கியம் என்று காட்டிக் கொடுக் கவோ, போட்டுக் கொடுக்கவோ ஏன் விபத்தில் அடிபட்டவர்களைப் பற்றிக்கூட கவலைப்படாத பக்தை ஆண்டாளையும், எனக்கு மனிதன் தான் முக்கியம் என்று ஆபத்துதவிக்கு செல்லும் பகுத்தறி வாளர் கோவிந்த் கமலையும் வேறுபடுத்திக்காட்டி கடவுளை மற, மனிதனை நினை என்று பெரியார் சொன்னதை மக்கள் மனதில் பதிய வைக்கிறார். கடைசி வரை கடவுள் சிலையயத் தூக்கிக் கொண்டு திரியும் ஆண்டாளால்தான் பிரச்சினை முடியாமல் வலுக்கிறது என்று உணரும் மக்களுக்கு அந்த கதாபாத்திரத்தின் மேல் வெறுப்பு ஏற்பட்டு, அந்த சிலையை தூக்கி போட்டுத்தான் தொலையேன் என்று நினைக்க வைப்பதுதான் திரைக்கதை ஆசிரியர் கமல், இயக்குநர் ரவிக்குமார், நடிகை அசின் ஆகியோரின் வெற்றி.

மடம்னா தப்பு நடக்காதா? என்று கேட்கும் அதிகாரி பல்ராமிடம் சார், உங்களுக்கு அழகிய சிங்கர் தெரியுமா? என்று மட நிர்வாகி கேட்க, மடோனா தானே! என்று வசனம் பேச வைத்த துணிச்சலுக்கு வசனஎழுத்தாளர் கமலைப் பாராட்ட வேண்டும்.எத்தனை.. எத்தனை... வசனங்கள்.. சொல்லி மாளாது. நுணுக்கமாக, மிக நுணுக்கமாக... என்று வழக்கமான தனது பாணியில் மட்டுமல்லாமல் மிகவும் வெளிப்படையாக வந்திருக்கும் கமலுக்கு வரவேற்பும் நன்றியும்.தீவிரவாதி என்றதுமே அல்-கொயிதாவா? லஷ்கர்-ஈ-- தொய்பாவா? என்று கேள்வி கேட்கும் நமது உளவு அதிகாரிகளையும் விட்டுவைக்கவில்லை. மெக்கா பாத்து நமாஸ் பண்ற எல்லாரையும் தீவிரவாதியா நினைக்காதீங்க சார் என்று செவிட்டிலும் அறைகிறார். அப்படி பல்ராம்நாயுடு அனைவரையும் விசாரிப்பதற்காக, பள்ளிவாசலுக்குள் ஒன்று சேர்க்க, அதுவே அவர்கள் சுனாமி யிலிருந்து தப்பவும் வாய்ப்பாகிறது. எல்லாம் அல்லா கருணை என்று அவர்கள் மேலே பார்க்க, ஹெலிகாப்டரில் பறக்கிறார் அனைவரையும் மசூதிக்குள் அடைத்த பல்ராம் நாயுடு.

பெருமாளுக்கு சிதம்பரம்தான் தோதுப்படும் என்று சண்டித்தனம் செய்யும் ஆண்டாளிடம் தூணிலயும் துரும்பிலயும் இருக்கிற உன் கடவுள் பாண்டிச்சேரியில இருக்க மாட்டாரா?என்பதில் ஒரு நறுக்.மெய்ஞ்ஞானமோ குற்றமற்றது என்பதே ஆன்மீக குற்றவாளிகளின் முதல் வாதம் என்று ஆரம்பத்திலேயே அறைந்து விடுகிறார். நான் எப்ப ரத்தத்தின் ரத்தம் ஆனேன்? என்று புரியாமல் கமல் விழிக்கும் காட்சி, அ.தி.மு.க.வில் கமல் கரைந்துவிட்டார் என்று 2006 தேர்தல் சமயத்தில் எழுப்பப்பட்ட பொய்த் தகவல்களைப் பார்த்தும் சிரிக்கிறார். (ஒருவேளை வசனம் எழுதியபோது வந்த பிரச்சினையாக இருக்கும்போல!)

மிகவும் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய இன்னொரு முக்கிய வேடம், வின்சென்ட் பூவராகன். என்ன உடல்மொழி? அப்பப்பா.. அவர் மூலம் சொல்லப்படும் கருத்தும் எத்தகையது? ஜாதியால் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்துத் தலைவனின் உலக அக்கறையை எடுத்துக் காட்டிய விதம் எத்தனை அருமை.. இந்தக் கதாபாத்திரம் வியப்பதற்கல்ல... விழிகள் கனக்க..! உங்கள்ல எவனுக்குடா படிக்கத் தெரியும்? என்று ஜாதித் திமிரெடுத்த மணல் கொள்ளையன் கேட்கும் போது, எங்கடா படிக்க விட்டீங்க.. ஆனா இன்றைக்கு எங்கள்ல தேடினாலும் படிக்காதவன் கிடைக்கமாட்டான்னு சொல்லும்போது நமக்கு வரலாற்றின் மாற்றமும், அதற்குக் காரணமான இயக்கங்களும் நினைவுக்கு வராமல் போகுமா? அப்போது அப்ப நான்.. என்று பூவராகன் சொல்ல, பதில் சொல்ல முடியாமல் விம்மி, அண்ணே.. நீங்க படிக்காத மேதைண்ணே! என்று சொல்கையில் நமக்கு கண்களில் நீர் முட்டுகிறது. கடைசி சுனாமியில், தன்னைக் கொல்ல நினைத்தவனின் குழந்தையைக் காப்பாற்றிவிட்டு மடியும் அவரின் மனிதநேயமும், அவரை மடியில் போட்டுக் கொண்டு கதறும் மனநிலை சரியில்லாத கிருஷ்ணவேணி பாட்டியிடம், நீங்க தீட்டுப் பட்டுக்காதீங்கோ என்று ஒரு பார்ப்பனர் சொல்ல, போடா, ஜாதிப் பிசாசே!... இவன்வெளியில தாண்டா கருப்பு. உள்ள வெள்ளைடா என்று அழும் காட்சி ஜாதி வெறியர்களுக்கு சரியான சவுக்கடி!

சுனாமி வந்து விஷக் கிருமி பரவாமல் தடுத்து விட்டார் கடவுள் என்று அசின் பெருமைப்படும் போது, கேமரா பின்னால் செத்துக் கிடக்கும் ஆயிரக்கணக்கான பிணங்களைக் காட்டுகிறது. (அம்பாளோட கருணையில ஒரு கண்ணு மாத் திரம் போயி...எம்புள்ள பொழைச்சுக்கிட்டான் என்று பராசக்தியில் கலைஞர் எழுதிய வசனம் நினைவுக்கு வருகிறது) அந்த சப்பைக்கட்டுக்கு கமல் தரும் பதில் தான் கடைசியில் மக்கள் மத்தியில் சிந்தனையை எழுப்புகிறது. எந்த ஒரு பேரழிவின் போதும், கடவுள் ஏதாவதொரு காரணத்திற்காகத்தான் இதைச் செய்கிறார் என்று பக்தர்களின் வாதத்திற்கு பகுத்தறிவாளரான வாதம் கமல் வைத்திருப்பது.
"இப்ப நாங்க கண்டுபிடிக்கப்போற கிருமிக்காகத் தான் உன் கடவுள் 80 லட்சம் வருசத்துக்கு முன்னாடி கடலுக்கு அடியில உள்ள டெக்டானிக் பிளேட்டை சரியா அடுக்காம விட்டடரா? 2004-ல சுனாமி வந்து எங்களைக் காப்பாத்துறதுக்காக? அப்படி யோசிக்கிர கடவுள் எங்களுக்கு இந்த மாதிரி கொடூரமான அய்டியாவே வராமத் தடுத்திருக்கலாமே! இல்லை புஷ் மாதிரி ஆளுங்க இந்த மாதிரி ஆய்வுக்கு பணம் கொடுக்காமத் தடுத்திருக்கலாமே.. உன் பாட்டியும் சரி, கடவுளும் சரி, Just not there."
"கடவுள் இல்லைன்னு நான் எங்க சொல்றேன்.. இருந்தா நல்லா இருக்கும்னுதானே சொல்றேன்" என்றும் பதில் தந்து வாயடைக்கிறார் கமல்.

இறுதியில், உலகெங்கும் பகுத்தறிவாளர்களாக மாறும் வரையில் இந்த இரு கட்சிகளுக்கும் இடையில் விவாதங்கள் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கும். அதுவரையில் எந்தக் கட்சி மக்களுக்கு நன்மைதருகிறதோ அதை ஏற்கும் பகுத்தறிவே தனக்குண்டு என்று தனது நிலைப்பாட்டையும் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறார்.கடலில் போட்டால் மூழ்கும், சுனாமி வந்து வந்து திருப்பிப் போட்டால் தரையில் கிடக்கும், தூக்கிய இடத்துக்கெல்லாம் தொற்றிக் கொள்ளும், மண்ணில் புதைத்தால் புதையும், மணலோடு சேர்த்து அள்ளும்போது சேர்ந்துகொள்ளூம் அதே போல் மேடையில் கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் அடைத்துவைத்தால் அதுபாட்டுக்கு அடைபட்டுக் கிடக்கும் சிலைதாண்டா அது! என்பதை இத்தனை களேபரத்துக்கும் நடுவில் காட்டிக் கொண்டே வருகிறார்கள். காட்சியும் வசனங்களும் நிரூபிப்பது இதையே! ரங்கராஜ நம்பி, அத்தனை பக்தியோடு இருக்க வேண்டியதும், பெருமாளை புகழ்ந்தேத் தும் பாடல்களும், பெருமாளுக்காக உருகும் அசினின் பக்தியும்(பக்தி என்பதை விட ஈகோவும்) அந்தந்த கதாபாத்திரங்களுக்கு செய்ய வேண்டிய நியாயங்கள். அவை சரியாக சொல்லப்பட்டதால் தான் கருத்து சரியாக சென்றிருக்கிறது. பாத்திரங்களுக்கு கூடிய மட்டும் விஷ்ணு அவதாரங்களின் பெயர்களை வைத்திருக்கும் கமல், விஷ்ணுவே எடுக்காத தாழ்த்தப்பட்ட அவதாரத்தையும் எடுக்க வைத்திருக்கிறார். அவருக்கும்வைத்திருக்கும் பெயரும் பூவராகன் என்றிருக்கிறது. வராகம் (வராக அவதாரம்)என்றால் பன்றி; எனவே இழிவுபடுத்திவிட்டார் என்று சிலர் சொல்லும் வாதம் ஏற்பதாயில்லை. ஏனெனில் இழிவான பெயர்களைச் சுமக்கச் சொல்லிதானே ஆரியம் நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தியது. அதை வெளிக்காட்டுவதுதான் படிக்காத இக்கதா பாத்திரமும்!

நன்றி - http://ulagacinema.blogspot.com

ஈழ இன அழிப்பில் இந்தியாவின் பங்கு

2009-07-21T19:22:00.001+05:30

ஈழ இன அழிப்பில் இந்தியாவின் பங்கு

ஈழ இன அழிப்பில் இந்தியாவின் பங்கு பற்றி இலண்டனில் இருந்து வெளி வரும் டெலிகிராப் தினசையில் றிச்சாட் டிக்ஸன் எழுதிய கட்டுரையில் இந்தியா,சீனா மேற்குலகம் ஆகியவற்றின் பங்கு பற்றியும் அவற்றின் தவறுகள் பற்றியும் எழுதியுள்ளார். இதற்கு இந்தியா என்ன பதில் கூறப்போகின்றது?

வன்னியில் தமிழ் மக்களின் உயிரைக்குடித்த இந்திய தயாரிப்புக் குண்டுகள் (படத்தைப் பெரிதாக்கிப் பார்க்கவும்)
India and its role in Sri Lankan war -Richard Dixon Telegraph London

India is a successful democracy with the population of 1.17 billion. So many different races, cultures, colours and religions live relatively peacefully. Most of the ethnic groups have their own States and every State in the country is given a degree of autonomy within this great Nation. People of India are mostly religious, hard working and non violent and they still maintain very strong traditional family values.

India hasn’t got a consistent foreign policy towards Sri Lanka. RAW which is the external intelligent agency in India has done great damage to Sri Lanka particularly to the Tamil community. India can't be fully blamed for this because the Sri Lankan regimes very often make unpredictable moves therefore India is forced to change its policies.

As any other intelligent agency, RAW has a legitimate responsibility to protect India from its enemies, by being proactive. However, India could have achieved its objectives without helping the Sri Lankan government to slaughter thousands of Tamils.

RAW provided military training to the Tamil rebels in the early eighties in order to challenge the Sri Lankan government that had closed links with the Western Countries including the US. Tamil youth were trained in different groups. RAW was also to some extent be responsible for fuelling enmity and competition between different Tamil organisations.

Contrary to what many people believe, it is Indian’s interest to maintain a troubled Sri Lanka than a peaceful nation for India to spread its wings in the region. Disturbance in Sri Lanka would give an excuse for India to keep its Navy in Sri Lankan waters.

Indian peace keeping forces and Tamil rebels fought an unfortunate war between 1987 and 1989. Around twelve hundreds Indian soldiers lost their lives and many thousands were wounded in Sri Lankan soil. This was a bitter experience for India.

From year 2001 until the start of war in 2007, India kept a distance from Sri Lanka, although activities were going on behind the scenes. India stopped supplying offensive weapons to the Sri Lankan military.

Indian involvement in recent Sri Lankan war was quite controversial. China and Pakistan provided with all the weapons and India provided the intelligence to the ground troops.

India was well capable of stopping the war but it failed to do it even when thousands of innocent men women and children were perishing in Vanni. Some Indian leaders made contradictory statements, pretending like they were after peace while pressing the “Attack” buttons on their remote controls.

India may have its concerns that Sri Lanka might become a launch pad for China and Pakistan in its own backyard. Letting the Tamils to die in the hands of the Sri Lankan forces was not an easy option for India either.

India has no enmity with the Tamils in Sri Lanka but it has made a historical blunder by supporting a corrupt Sri Lankan regime to commit genocide against the Tamils just to satisfy a racist Nation, so that it can secure its interest in the Indian Ocean.

Indian forces are now going to occupy the Vanni region with the excuse of clearing land mines.

Nation of India has unfortunately deviated from its principles and core values, it was originally built upon. India might build rockets to the moon and giant monuments reaching to the skies but India will not succeed if it corrupts its own soul by aiding Genocide in other countries.

India should dream of becoming a superpower not just by wealth and technology but also proving to the world as a defender and guardian of Human rights.

Cries of men, women and children, who died in Vanni, are still echoing in the thundering skies of Vanni. These voices will keep on haunting every Indian because India has blood on its hands.

http://my.telegraph.co.uk/richarddixons/blog/2009/07/08/emerging_powers_turning_into_blood_sucking_leeches_

கருணாநிதிக்கு பகிரங்க கடிதம்!

2009-07-14T21:58:00.000+05:30

இந்த வாரம் விகடனில் வந்த கடிதம்.

கருணாநிதிக்கு பகிரங்க கடிதம்!

தி.மு.க. தலைவர், தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டி யின் நிழல் தலைவர், முத்தமிழ் அறிஞர், முதல்வர் கலைஞர் அவர்களுக்கு வணக்கம்!

மூத்த தமிழ்க்குடியின் நலனுக்காக ஐந்து முறை 'முள் கிரீடம்' தாங்கி, முத்து விழா தாண்டிய பிறகும் உழைத்து வரும் உங்களுக்குத் தொடக்கத்திலேயே ஒரு தகவலைச் சொல்ல வேண்டும். கடைசியாக ஒரு கேள்வியை வைத்து இருக்கிறேன்.

'நீ இன்றி நான் இல்லை' படத்துக்குக் கதை வசனம் எழுதுவதில் மும்முரமாகிவிட்டீர்கள். அது, ஜெயலலிதா பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதி வெளியிட்ட நெடுங்கதையின் தலைப்பு. ''கருணாநிதி என் புத்தகத் தலைப்பை திருடிவிட்டார்'' என்று அந்தம்மா அறிக்கை விடுவதற்கு முன்னால் உங்க ளுக்கு ஞாபகப்படுத்த வேண்டியது என் கடமை. அதிருக்கட்டும்...

''போரிலே கலந்து வாகை மாலை சூட வாரீர் தோழர்களே! பாண்டியன் பரம்பரையினரே! சேரன் சந்ததியினரே! சோழனின் சொந்தக்காரரே! வாரீர்! கறுத்த கழுதையே, அங்கே ஏன் கனைக்கிறாய் என்று கேட்டிட வாரீர்! பிரிவினை வேண்டாமெனும் பெரும் உபதேசம் செய்யும் நரிகளின் ஊளையை, கிலி பிடித்த மனிதர்களைக் கீறி எறியுங்கள்!'' என்று கோவில்பட்டியிலும்...

''உணர்ச்சியுடன் எழுதுபவர்களின் கட்டை விரலை வெட்டு என்று முழக்கமிடுகிறது ஒரு வாய். ஆட்சி பலத்தினால் கட்டை விரல்களைப் போக்கினால் போக்கட்டுமே! விரல் போனால் வாய் இருக்கிறது. அண்ணா சொன்னது போல் இயக்கப் பேச்சாளர் அத்தனை பேர் நாக்குகளையும் துண்டித்துக்கொள் ளட்டும். கரங்களை நறுக்கி, நாவினைத் துண்டித்து நிர்க்கதியாக விட்டாலும் எமது தன்மானம், இன முழக்கம் ஓயாது, ஒழியாது. இதைக் காமராஜர்கள் உணர வேண்டும்'' என்று கோவையிலும் ஒரு காலத் தில் கொந்தளித்த உங்களது நாக்கு கடந்த வாரம் சட்டசபையில் பேசியதைப் படித்ததும்தான் பதறிப் போனேன். உங்களுக்கு பகிரங்க மடல் எழுதத் தூண்டியது நீங்கள் பேசிய அந்த வரிகள்தான்.

சம்பத்தும் நெடுஞ்செழியனும் அன்பழகனும் கழக மேடைகளில் (உங்கள் மொழியில்) தத்துவத் தாலாட்டுப் பாடிக்கொண்டு இருந்தபோது... எரிமலையாக, இடி ஒலியாக, கரகர தொண்டையில் நீங்கள் கனல் கக்கியதால் ஆயிரக்கணக்கான தொண்டர்களின் கவனிப்பைப் பெற்றீர்கள், சரியா? இப்போது ஈழத் தமிழர் தொடர்பான விவாதத்துக்குப் பதில் அளித்துப் பேசியதை திரும்பத் திரும்பப் படித்தேன். ''எதிலும் ஒரு நீக்குப்போக்கு வேண்டும் என்பார்கள். அங்கு இருக்கும் தமிழருக்கு நன்மை செய்ய வேண்டுமானால், இங்கே நாம் ஆத்திரத்தோடு அல்லது வெறுப்பு உணர்வோடு, அங்குள்ள சிங்கள இனத்தின் மீது ஒன்றைச் சொல்லி அது வேறுவிதமான விளைவுகளை உண்டாக்கினால்... அது நல்லதல்ல! பேசும்போது சுவையாக இருக்கும். வீரமாகப் பேசலாம். சூறாவளிப் பேச்சு, புயல் பேச்சு, கடல்அலைப் பேச்சு, எரிமலைப் பேச்சு என்று புகழாரம் சூட்டலாம். ஆனால், சிங்களவர்களுடைய கோபத்தை அதிகமாக ஆக்காமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். இதைத்தான் நீக்குப்போக்கு என்று சொன்னேன்'' என்று பேசி இருக்கிறீர்கள். என்னவொரு வளைவு, குழைவு, நெளிவு!

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இந்த உங்களது யோசனை துளிர்த்து இருந்தால், 80 ஆயிரம் அப்பாவித் தமிழர்களை சிங்களவர்கள் கொன்று இருக்க மாட்டார்கள். புலிப் படையில் 30 ஆயிரம் பேர் உயிர் பலியாக வேண்டிய அவசியம் வந்து இருக்காதே! கொழும்பில் தமிழர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்ற தகவல் கிடைத்ததும், அன்றைய ஜெயவர்த்தனாவுக்குத் தந்தி அனுப்பி கோரிக்கை மட்டும்வைத்து இருந்தால், பௌத்தர்கள் கோபம் அதிகமாகி இருக்காது. ஆனால், நீங்கள்தான் 'தமிழனுக்கு ஒரு நாடு, தனித் தமிழீழ நாடு' என்று கரகரக் குரலால் நித்தமும் கர்ஜித்தீர்கள். ரத்தக் கறை படிந்த ஜெயவர்த்தனாவின் கொடூரத்தைத் தமிழ்நாட்டுத் தெருவெல்லாம் சொல்லி, மக்கள் கொடுத்த எம்.எல்.ஏ., பதவியை ராஜினாமா செய்து... பிறந்த நாளுக்குக் கிடைத்த பணத்தைப் போராளிகளுக்குத் தூக்கிக் கொடுத்து, விடிய விடிய டெசோ ஊர்வலங்கள் நடத்தி, மனிதச் சங்கிலி நடத்தி, கறுப்புச் சட்டை போட்டு, டெல்லிக்கு காவடி தூக்கி, ஆட்சியைப் பறிகொடுத்து... என பாழாய்ப் போன ஈழத் தமிழனுக்காகக் காலத்தை வீணாக்கிவிட்டீர்களே, தலைவரே!

எம்.ஜி.ஆர். நாலு கோடி ரூபாயைத் தூக்கிக் கொடுத்துப் பிரபாகரனைத் தட்டிக் கொடுத்தார். ''இந்தச் சண்டையை நடத்துவதே எம்.ஜி.ஆர்-தான்'' என்று ஜெயவர்த்தனா பேட்டி அளிக்கும் அளவுக்கு ஆர்வம் காட்டினார். கை நிறைய கரன்சியை அவரும் வாய் நிறைய வார்த்தைகளை நீங்களும் அள்ளி எறிந்ததால்தான் போராளி இயக்கங்கள் 'நம் பின் னால் தமிழ்நாடே இருக்கிறது' என்று திரிந்தன.

''கனக விசயர் தலையில் கல்லேந்திக் கொண்டு வந்தான் செங்குட்டுவன். காவிரிக்குக் கரை கட்ட பன்னீராயிரம் சிங்களவர்களைக் கைதி களாகக் கொண்டுவந்தான் கரிகாலன். இதெல்லாம் சரித்திரம். ஆனால், அந்த சரித்திரத்தின் விழுதுகளாக நாம் இருக்கிறோமா? இனிப் பழங்கதை பேசிப் பயனில்லை. செயலில் இறங்க வேண்டும். ஆளுக்கு ஓர் ஆயுதத்தைத் தூக்குவதா என்று கேட்பீர்கள்? அப்படி ஒரு நிலை வந்தால் தட்டிக்கழிக்க முடியாது. ஆனால், அந்தக் காலம் இன்று வந்துவிடும் என்றும் என்னால் சொல்ல முடியவில்லை'' என்று நீக்குப்போக்கு தெரியாமல் எரிமலைப் பேச்சை நீங்கள் பேசியதால் கோபமான பௌத்தர்கள் கொழும்புத் தமிழர்களை வடக்குப் பக்கமாக விரட்டியதாகச் சொல்லலாமா?

''இலங்கையில் எங்கள் அக்கா, தங்கை, அண்ணன், தம்பி, எங்களைப் பெற்றெடுக்காத தாய்-தந்தையர் எல்லாம் சிங்கள வெறியர்களால் கொல்லப்படுகிறார்கள். இதைஎல்லாம் நாங்கள் சகித்துக்கொண்டு எத்தனை நாளைக்கு இருப்பது? நாங்கள் ஒட்டிக்கொண்டு இருக்க, இந்தியாவோடு இணைந்து இருக்க, இந்தியா வேறு... தமிழ்நாடு வேறு என்று இல்லாமல், இந்தியாதான் தமிழ்நாடு, தமிழ்நாடுதான் இந்தியா என்று கருதிக்கொண்டு இருக்க நீங்கள் தமிழருக்குச் செய்தது என்ன? உங்களுடைய தேசியம் தமிழ்நாட்டுக்கு வேகமாக வரத் தயக்கம் காட்டுவது ஏன்? உங்களுடைய தேசியம் தமிழக எல்லைக்கு அப்பால் நின்றுவிடுகிறதே, என்ன காரணம்? இவற்றைக் கேட்கக் கூடாதா? கேட்டால் பிரிவினையா?'' என்று அன்றைய பிரதமர் ராஜீவைக் கோபப்படுத்தாமல், புயல் பேச்சு பேசாமல் இருந்தால், அவராவது கோபப்படாமல் நல்லது ஏதாவது செய்திருப்பாரே?

இன்றைய வைகோ, நெடுமாறன், நாஞ்சில் சம்பத்தைவிட அதிகமாக அன்றைய அமைச்சர்கள் காளிமுத்துவும் எஸ்.டி.சோமசுந்தரமும் பேசினார்களே! 'இந்தியா படை எடுக்க வேண்டும்', 'ஜெயவர்த்தனாவைத் தூக்கிலிட வேண்டும்' என்றார்கள். காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் சட்டசபையில் இதை முதலமைச்சர் எம்.ஜி.ஆரிடம் போட்டுக்கொடுத்தார்கள். புறநானூற்றுப் பாடல்களை ஒப்பிக்காத, கணைக்கால் இரும்பொறையின் மறம் அறியாத எம்.ஜி.ஆர். சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார், ''அவர்கள் பேசியது என்னுடைய கருத்துதான். அவர்கள் அளவுக்கு எனக்கு வீரமாகப் பேச வரவில்லை.''

பேச்சு என்பது வெறும் பேச்சுதானே என்பதை உணர்ந் தார் எம்.ஜி.ஆர். அதனால்தான் நீங்கள், ''மிசாவைக் காட்டி மிரட்டினால் தமிழகத்துக்குள் வர விசா வாங்க வேண்டி வரும்'' என்றபோதும் கவலைப்படாமல் இருந்தார். அன்று நீங்கள் எதிர்க்கட்சியாக இருந்தீர்கள். இன்று அதிகார நாற்காலியில் அமர்ந்து இருக்கிறீர்கள். பிடிக்காததை யார் பேசினாலும் வேண்டாத வீரமாகத் தெரிகிறது.

பல்லாயிரம் அழிவுகள் ஆன பிறகு நீங்கள் சொல்கிறீர்கள், சிங்களவனைக் கோபப்படுத்த வேண்டாம் என்று! முதலில் இங்கு உள்ள மத்திய அரசைக் கோபப்படுத்த வேண்டாம் என்றீர்கள். அதுவாவது உங்களால் தவிர்க்க முடியாத கூட்டணி தர்மம். கூடவே, 'சிங்களர்களைக் கோபப்படுத்த வேண்டாம்' என்று இலங் கைத் தூதர் அம்சாவாக நீங்கள் பேசுவது எந்த ஊர் நியாயம்? வெள்ளை பாஸ்பரஸ் தூவுகிறான், கிளஸ்டர் போடுகிறான், கொத்துக் குண்டுகள் மொத்தமாக விழுந்து கொண்டு இருக்கும்போது, 'உங்கள் அதிகாரத்தை வைத்துத் தடுக்கக் கூடாதா?'' என்றால், 'என்னால் என்ன செய்ய முடியும், மத்திய அரசுதான் தடுக்க முடியும்'' என்று தட்டிக்கழித்தீர்கள். ''போர் நடத்துவதன் பின்னணியில் இந்தியாதான் இருக்கிறது'' என்றபோதும் மறுத்தீர்கள். அதை பிரதமர் மன்மோகன் ஒப்புக்கொண்டபோது காதை மூடிக் கொண்டீர்கள். இப்போது 'மத்திய அரசு என்ன செய்ய முடியும், சிங்கள அரசுதானே எதையும் செய்ய முடியும்' என்று பந்தை கடல் தாண்டித் தட்டிவிட்டீர்கள்.

நீதியரசர்கள் ஏழு பேரை வைத்து நீங்கள் ஆரம்பித்த இலங்கைத் தமிழர் உரிமைப் பாதுகாப்பு இயக்கத்துக்கு இன்னும் உயிர் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இலங்கைக்குப் பொருளாதாரத் தடை விதிக்க வேண்டும், போர்க் குற்றத்தை உலக நீதிமன்றம் விசாரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளை அவர்கள் டெல்லிக்கு பறந்து போய் ஜனாதிபதிக்கும் சொக்கத் தங்கம் சோனியாவுக் கும் கொடுத்தார்களே, நினைவிருக்கிறதா? இப்போதைய உங்கள் சித்தாந்தப்படி அதுகூட தப்பானதல்லவா? கோரிக்கைகளை யாருக்கும் தெரியாமல் வாபஸ் வாங்கிவிடுங்கள்!

இலங்கைப் பிரச்னையில் உங்கள் கருத்து என்ன?

''மத்திய அரசின் கருத்துதான் என் கருத்து.''

தமிழீழம் குறித்து உங்களது கருத்து என்ன?

''இந்த விஷயத்தில் மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் கருத்து தான் என் கருத்து''.

பிரபாகரனை உயிரோடு பிடித்தால் எப்படி நடத்த வேண்டும்?

''ஜெயலலிதா தீர்மானம் போட்டபடி இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.''

உங்களுக்கு என்று இப்போதெல்லாம் எந்த சொந்தக் கருத்தும் கிடையாதா? 'தமிழீழம் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி அடையும் முதல் ஆள் நான்தான், இலங்கையில் தமிழர் அரசு அமைந்தால் சந்தோஷம்' என முற்றும் துறந்த முனிவர் போலத் தத்துவம் பேசுவது உதவுமா? நீங்கள் அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம் போட்டது முதல் மே இரண்டாவது வாரம் வரை, எட்டு மாதங்கள் நத்தை போல நகர்ந்ததில் நசுங்கிய உயிர்களின் எண்ணிக்கை 80 ஆயிரம். எட்டுத் தடவை தீர்மானம் போட்டு என்ன செய்ய முடிந்தது? 'நாங்கள் போரின் அன்றாடத் தகவல்களைத் தினமும் இந்தியாவுக்குச் சொல்லி வந்தோம்' என்று கோத்தபய ராஜபக்ஷே சொன்ன பிறகும், காங்கிரஸைச் சட்டையைப் பிடித்துக் கேள்வி கேட்க முடியாமல், உங்களைப் பிடித்து இழுத்தது எது? அல்லது யார்?

''நாங்களே அடிமையாக இருக்கிறோம். ஓர் அடிமை இன்னோர் அடிமைக்கு எப்படி உதவி செய்ய முடி யும்?'' என்று ஈழத் தந்தை செல்வாவிடம் இங்கிருந்த தந்தை பெரியார் சொன்னதாக நீங்களும் தப்பிக்கப் பார்க்கிறீர்கள். உடல் வலியெல்லாம் தாங்கிக்கொண்டு, மூத்திரப் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு கடைசிக் காலத் திலும் கருவறைப் போராட்டம் நடத்திய 'தமிழின அடிமை' அவர். கடைசி வரை அதிகாரம் கொண்ட பதவி எதையும் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காத அடிமை அவர். ஆனால், நீங்கள் ஐந்தாவது முறை யாக முதலமைச்சர். 14 ஆண்டுகள் உங்க ளது ஆட்கள் மத்திய லகானைச் சுழற்றி வந்திருக்கிறார்கள். சோனியா உங்களைத் தகப்பன் ஸ்தானத்தில் வைத்து மதிக்கிறார். கேட்ட பதவிகள் கிடைக்கின்றன. மத்திய மந்திரிகள் யார் வந்தாலும், கோபாலபுரத்தில்தான் லேண்ட் ஆகிறார்கள். நீங்கள் அடிமை என் றால், கொத்தடிமைகளை என்னவென்று அழைக்கலாம்? அண்ணா, தனிநாடு கைவிட்ட கதையைச் சொல்லிச் சொல்லி அண்ணா வும் அப்படித்தான் என்று இன்றைய தலைமுறைக்குக் காட்டிக்கொடுக்கிறீர் கள். எதற்கெடுத்தாலும் பெரியார், அண்ணா பெயரைச் சொல்லி ஏன் பலியிடுகிறீர்கள்? கச்சத் தீவைத் தாரை வார்க்கும்போது கடிதம் மட்டும் அனுப்பியதால், இன்று கண்காணிப்புக் கோபுரம் வந்துவிட்டது. காவிரியில் தண்ணீர் விடுவதில் உச்ச நீதிமன்றம் தொடங்கி காவிரி ஆணையம் வரை தீர்ப்பளித்த பிறகும் 'விரும்பினால்தான் தண்ணீர் தருவோம்' என்று சொல்லும் நிலையே இன்னமும் தொடர்கிறது.

தெற்காசியாவின் அதிசயமாக பென்னி குக் அமைத்த முல்லைப் பெரியாறு அணையை மார்க்சிஸ்ட் மந்திரி குடைவைத்து தட்டிப் பார்க்கிறார், கீறல் விட்டு உள்ளதா இல்லையா என்று. முதலமைச்சர் அச்சுதானந் தனுக்கு ஆயிரம் தலைவலிகள் இருப்பதால், அவருக்கு கோபம் வருவது மாதிரி எதையாவது சொல்லி விடாதீர்கள். பாலாறு பிரச்னையைக் கிளற வேண்டாம். மாவோயிஸ்ட்டுகளை ஆந்திர அரசு அடக்கி முடித்த பிறகு, ஆற அமரப் பேசலாம். எந்தத் தேதியில் எந்த ஒப்பந்தம் போட்டோம் என்று மனப்பாடமாக துரை முருகன் ஒப்பிக்க மட்டும்தான் காவிரியும் பாலாறும் முல்லைப் பெரியாறும் பயன்படப் போகிறது.

''பஞ்சாப் பாஸ்பரஸ், காஷ்மீர் கற்பூரம், அசாம் அணையாவிளக்கு, ஈர விறகு இங்குள்ள தமிழினம்'' என்று புதுக் கல்லூரி விழாவில் 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் புது விளக்கம் கொடுத்தவர் நீங்கள். விறகைஈரமா கவே வைத்திருக்கலாம் என்று இப்போது நீங்களாகவே சொல்கிறீர்களே... அதை எதில் சேர்ப்பது? கடைசியாக இன்னொன்றும் நினைவுச் சரத்தில் நெருடுகிறது...

ஈழத்தில் இருந்து அகதியாக வெளியேறி நிர்க்கதியாக நின்ற ஒரு சிறுவனை, கால் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய ஒரு தி.மு.க. மாநாட்டின்போது ஆயிரக்கணக்கான தொண்டர்கள் முன்னிலையில் 'நானே இவனை மகன் போல வளர்க்கப் போகிறேன். என்னுடனே இவன் இருப்பான்' என்று அறிவித்தீர்கள். அந்தக் கடல் அலைப் பேச்சில் மாநாட்டு மைதானமே கசிந்து மிதந்ததே! அந்த பரிதாப ஜீவன் இப்போது எங்கே, தலைவரே?

அன்புடன்,
ஈர விறகாக இருக்க முடியாத,
அரசியல் அறியாத் தமிழன்!
( நன்றி: விகடன் )

சிங்கள “மனிதநேயமும்”…..ஆஸ்திரேலிய “இனவெறியும்”….

2009-06-30T19:26:00.000+05:30

சிங்கள “மனிதநேயமும்”…..ஆஸ்திரேலிய “இனவெறியும்”….

ஆஸ்திரேலியாவில் பதினாறாவது முறையாக உதை வாங்கியிருக்கிறார்களாம் ”இந்தியர்கள்”.

கடந்த வாரம் கூட ஒரு “இந்தியர்” கும்மாங்குத்து வாங்கி மருத்துவனையில் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறாராம்.

ஆஸ்திரேலிய அரசு ”இனவெறி”யுடன் நடந்து கொள்கிறதாம்.

அடப் பாவிகளா…. ரெண்டு பேருக்கு உதடு கிழிந்ததற்கே ”இனவெறி” என்று கூச்சல் போட்டால்..…. இருபதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட..…. மழலைகள்…. பெண்கள்…. முதியவர்கள்…. என்று எந்த இரக்கமும் இன்றி பாஸ்பரஸ் குண்டுகளாலும்…. புல்டோசர் ஏற்றியும் எங்கள் தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டார்களே…. அதனை என்னவென்று சொல்வீர்கள்.?

ஆஸ்திரேலிய சாராயக்கடையில் குடித்துவிட்டு அலப்பரை செய்தபோது விழுந்திருக்கிறது முதல் உதை.

அதற்கே குய்யோ…. முறையோ என்று கூப்பாடுகள்….

பிரதமரின் எச்சரிக்கை….

உள்துறை, வெளியுறவுத் துறையின் அலறல்கள்….

தூதுவர்களின் கண்டனம்….

வட இந்திய தொலைக்காட்சிகளின் ஓலங்கள்….

இவற்றையெல்லாம் பார்த்தும் கொஞ்சம் கூட இரக்கம் வரவில்லை. மனம் இறுகிப் போயிருந்தது.

இதற்காக வேதனைப்படவுமில்லை.

கண்ணீர் வடிக்கவுமில்லை என்பதுதான் உண்மை.

காரணம்: எதை விதைக்கிறார்களோ அதைத்தான் அறுவடை செய்ய முடியும்.

பத்துப் பதினைந்து நாட்கள்கூட ஆகவில்லை…. எம் இனத்தின் தளிர்களும்…. இளம் குருத்துக்களும் கொத்துக் கொத்தாய் கொல்லப்பட்டு. மொத்த தமிழினமும் துயரத்தின் உச்சியில் நின்று குமுறியபடி ஆதரவுக் கரங்களுக்காய் அலைபாய்ந்தபோது. ஒருவரும் வரவில்லை.

வாயைத் திறக்கவில்லை பிரதமர்.

வாயைத் திறக்கவில்லை தூதரகங்கள்.

வாயைத் திறக்கவில்லை உள்…. வெளி அமைச்சகங்கள்.

தமிழகத்தின் சகல ஜீவன்களும் தங்கள் உறவுகளுக்காய் கதறிக் கண்ணீர் விட்டபோது கை கட்டி நின்று வேடிக்கை பார்த்தது மத்திய அரசு.

குடும்பம் குடும்பமாய் கூடி அழுதோமே நாம்.

தமிழகத்தின் தெருக்கள்தோறும் சந்தித்துக் கொண்டவர்கள் “என்னவாச்சு பிரபாகரனுக்கு? ”

“என்னவாச்சு முற்றுகையில் சிக்கியுள்ள மக்களின் கதி?” என்றுதானே பரிதவித்தார்கள்.

’கதியற்றோருக்கு கடவுளே துணை’ என நம்பியவர்கள் கோயில்களில் குமுறித் தீர்த்தனர்….

மசூதிகளில் மனம் வெதும்பி மண்டியிட்டனர்….

ஆலயங்களில் அழுது புலம்பினர்….

மனிதரை நம்பியவர்களோ…. யுத்தத்தையே நடத்தும் மத்திய அரசைக் கண்டித்து வீதியில் இறங்கினர்.

எதற்கும் செவிசாய்க்கவில்லை அவர்கள்.

வாயும் வயிறும் எரிகிறது.

குண்டடி பட்டு செத்து வீழ்வதும் தமிழன்.

அவனுக்காய் தொண்டை வற்றிக் குரல் கொடுப்பவனும் தமிழன்.

ஆனால்…. ஆஸ்திரேலியாவில் அடிபட்டவன் அப்படி இல்லையே.

எமது கண்ணீரைக் கூட கேலி செய்தது வடக்கத்திய மீடியாக்கள்.

தமிழர்களும் அவர்களது நகரங்களும் தரைமட்டமாக்கப்பட்டபோது பட்டாசு வெடித்து கொண்டாடாதது ஒன்றுதான் பாக்கி.

நாம் அழுது கொண்டிருந்த வேளையில் அவர்கள் குதூகலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆனால் நாம் அப்படியா இருந்தோம்?

குஜராத்தில் பூகம்பம் என்றால் கண்ணீர் வடித்தோம். கட்டியிருந்தது போக மிச்சமிருந்ததை அள்ளிக் கொடுத்தோம்.

ஒரிசாவில் வெள்ளம் என்றால் வாய்ப்பு இருந்தவர்கள் தங்கள் ஒரு நாள் சம்பளத்தையும்…. வசதியற்றவர்கள் தங்கள் உண்டியலின் சேமிப்பையும் கூட துயர் துடைக்கக் கொடுத்தோம்.

கார்கிலில் போர் மேகங்கள் என்றால் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தி யுத்த நிதி அளித்தோம்.

அன்று அவர்கள் அழுதபோது நாமும் அழுதோம்.

ஆனால் இன்று நாம் அழும்போது நாம் மட்டுமே அழுகிறோம்,

என்ன கொடுமை இது?

ஆனால் இந்தப் பாராபட்சம் இன்று மட்டுமில்லை. என்றும்தான்.

வளைகுடாப் போரில் மலையாளிகள் மாட்டிக் கொண்டனர் என்றதும் ஓடோடிப் போனார் அமைச்சர் உன்னிக் கிருஷ்ணன்.

பிஜித் தீவில் குஜராத்திகளுக்கு பிரச்சனை என்றபோது குமுறி எழுந்தது இந்திய அரசு.

ஆஸ்திரியாவில் இரண்டு சீக்கியர்களுக்குள் நடந்த சண்டையில் ஒருவர் செத்தார் என்பதற்காக பஞ்சாப்பே பற்றி எரிந்தது.

அடுத்த கணமே ”காப்பாற்ற நானிருக்கிறேன் கவலைப்படாதீர்கள்” என தானாடா விட்டாலும் தன் தசை ஆடியது இந்தியப் பிரதமருக்கு

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது

எனக்குள் எழும் கேள்வியெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான்:

எங்களைப்பற்றி இந்தியா கவலைப்படாத போது

எதற்காக நாங்கள் இந்தியாவைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டும்?

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதுதான் நமது கதி..

அது ”மாமா” நேரு காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அது “அன்னை” இந்திரா காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அது “அன்னை”யின் தவப்புதல்வன் காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அது ”அன்னை”யின் மருமகள் காலமாக இருந்தாலும் சரி…..

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை இதுதான் நமது கதி..

ஆக

தமிழனென்று சொல்லுவோம்.

தலை நிமிர்ந்து செல்லுவோம்.

தமிழர்களது தலையை மற்றவர்கள் விட்டுவைக்கும்பட்சத்தில்.

(நன்றி : தமிழக அரசியல் வார இதழ்)

பொய் பிராச்சாரம் .......

2009-05-19T20:08:00.002+05:30

தேவை ஒரு தேவதை

2009-04-24T21:08:00.004+05:30

தேவை ஒரு தேவதை

காத்திருந்த பொழுதுகளில் கரைந்துபோகவில்லை உன் ஞாபகங்கள்

திரை நட்சத்திரங்களின் மெல்லிய ஆடைகளிலும் தேகங்களிலும் வீழ்ந்துவிடாமல்

என்னை காத்தது உனக்கான காத்திருப்புக்கள் தான்.

நான் ஊர் சுற்றும் வேலைகளில், உலகம் சுற்றும் கச்சை மாந்தரில், கலந்துவிடவில்லை நான், உனக்கான கனவுகள் என்னில் வேலி போட்டன

படிப்பு வந்ததா இல்லை, வந்ததை படித்தேனோ, அன்றாட பள்ளி, கல்லூரி ஓட்டத்திலே கூட, மனதின் அடி ஆழத்தில் ஒளிந்துகொண்டு என்னை ஆளாக்கியது உனக்கான என் ஞாபகங்கள்.

பார்த்து, பல வருடம் ஆனாலும், வயதுக்கு வாராத உன் பிம்பமே என்றும் என் மனதில், பால்யத்தில் பேசிய வார்த்தைகளை, எனக்குள்ளே பொக்கிஷமாக பொத்தி பொத்தி வார்த்தைகளை எண்ணுகிறேன்.

பருவத்தில் உன்னை பார்கவும் இல்லை, உன்னிடத்தில் பேசவும் இல்லை,

நம் பால்யம் எல்லாம், ஆயுள் ஞாபகமாய் எனக்குள் நிறைந்து இருக்க, அதனால் தான் எந்த பெண்ணையும் நான் பார்க்கவில்லை, பேசவும் இல்லை.

ஒருவேளை நான் உன்னை காதலிப்பது, உன்னை தவிர எல்லோருக்கும் தெரியும் போல, அதனால் தான் எந்த பெண்ணும், என்னிடம், பழகவும் இல்லை, பேசவும் இல்லை,

ஒருதலை காதலோ, அல்லது இன கவர்ச்சியோ, எனக்கான முதல் காதல், முதல் காதலி நீதான்,

குழந்தையில் பொறாமைபடவைத்தாய்

என்னை நல்லவனாய் வளர வாய்ப்புக்களை கொடுத்தாய்

என் பருவத்தில் எனக்கு காம கடிவாளம் ஆனாய்

ஆண்டாள் பெருமாள் காவியத்தை போல

நான் ஆண்டாள் ஆனேன், நீ என்னை ஆண்டாய், முழுமையாய்.

நீ மேலும் படித்தாய், மேலும் சம்பாதித்தாய், என் கனவுகளை எனக்காகவும், உனக்காகவும் வளர்த்தேன், கூடவே நானும் வளர்ந்தேன்.

ஆனால் நீ வளர்ந்ததை கவனிக்க மறந்துவிட்டேன்.

உனக்கும் கனவுகள் வருமா, உனக்கும் காதல் வருமா என எண்ண மறந்துவிட்டேன்,

உன்னை ஒரு ஜடமாக எண்ணி அல்ல, உன்னை என்னில் ஒரு உயிராய் எண்ணினேன்,

ஆனால் காலம் எல்லோரையும் எப்போது ஒரே நிலையில் வைத்திருப்பதில்லையே,

கிராமத்தில் நான் உன்னை பார்த்து மையால் கொண்டேன்,

அது போல், நகரத்தில் நீ மையல் கொள்ள காரணம் ஆயிரம் இருந்தும்

நீ யாரையும் காதலிக்கவில்லை என்று சரியாகதான் கனித்தேன்,

காலம் உன்னையும் என்னையும் மாற்றியது,

நான் காதலிக்க பல வாய்ப்புக்கள் வந்தும் உன் காதல் உறுதிபடாதவரை யாரையும் மனதால் கூட நினைக்க கூடாது என்று பால்யத்தில் கொண்ட உறுதி இன்றுவரை நீள்கிறது.

இந்த நொடி, உன் காதல் பற்றிய உறுதிபடும் தகவல் என்னை சேர்ந்தது,

வாழ்க உன் காதல், வாழ்க உங்கள் காதல்.

உன்னை என்னால் மறக்க இயலும், இயலாமலும் போகும், இப்போதும் என் எல்லா கடவு சொல்லும் நீதான், என்னை அறியாமல் அடிக்கடி கூகுள்ளில் அதிகம் தேடுவது உன்னைதான். எப்போதும் நீதான் என்னை அறியாமல் என்னை ஆட்கொண்டுள்ளாய்,

எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கையில்லை, ஆனாலும் கடவுள் உங்களை பார்க்காவிடினும், நீங்கள் கடவுளை கானாவிடினும், கடவுளின் தொலைபேசி எண்னும், மின் அஞ்சல் முகவரி தெரியாவிடினும் அவரிடம் அன்பு கொண்டது போல் உன்னிடம் நான் என்றுமே அன்பு கொள்வேன்.

எனக்கு உடனடி தேவை ஒரு தேவதை, நான் காதலிக்க, என்னை காதலிக்க, என் காதலை காதலிக்க, வரும் தேவதையில் காதலையும் காதலிக்க

தேவை ஒரு தேவதை.

உடலுக்கும், மனதுக்கும்,

பணத்துக்கும், ஏழ்மைக்கும்,

அனைத்துக்கும், அனைத்துக்கும்

போட்டிபோடும் உலகில் எனக்கும், என்னிடத்தில் போட்டி போடவும்

தேவை ஒரு தேவதை ...........

உடனடி தேவையில்லை, ஆனால் உண்மையான தேவை ......

தேடும் படலம் தொடர்கிறேன், எனக்கான என் தேவதையை ......

என் பொற்றோர்களும் தேடிகிறார்கள் .......

நீங்கள் எப்படி .......

இப்படிக்கு

வேறு யார் - நான் தான் - கார்த்தி ....

பார்த்ததில் பிடித்தது

2009-03-20T19:13:00.014+05:30

எனக்கு சமீபத்தில் வந்த மின் அஞ்சல்

தலைப்பு -இனவெறியை நிறுத்துங்கள்

செய்தி - மனித உரிமைகளுக்கு எதிரான இனவெறி பாகுபாட்டை தடுத்திடுங்கள்

தலைப்பு -உங்கள் இல்லங்களில் நடைபெறும் வன்முறையை நிறுத்துங்கள்

செய்தி - உங்கள் இல்லங்களில் நடைபெறும் வன்முறை சம்பவங்களில் 78 % மரணத்தில் முடிகின்றது

தலைப்பு -எனது உதாரணம் - என் பெற்றோர்

செய்தி - குழந்தைகள் வேகமாக கற்று கொள்கிறார்கள், உங்கள் இல்லங்களில் சண்டை போடாதீர்கள்

தலைப்பு -பெண் குழந்தைகளை காப்பாற்றுங்கள்

தலைப்பு -தத்து எடுப்பதை ஆதரியுங்கள்

செய்தி - நீங்கள் யாரை வளர்ப்பீர்கள் என உங்களுக்கு தெரியாது

விளக்கம் வேண்டுமா ?

உணவை வீனாக்காதீர்கள்

தலைப்பு -பெண் குழந்தைகளை காப்பாற்றுங்கள்

தலைப்பு -பாதுகாப்பாக வாகனம் ஓட்டுங்கள்

தலைப்பு - புகையிலை உபயோகிப்பதால், வாய் புற்றுநோய் ஏற்படும்.

உங்கள் வறுகைக்கு நன்றி

கார்த்தி . தி

கவிதை - 2

2009-02-25T10:10:00.000+05:30

நான் எழுத நினைத்த கவிதைக்கும்,

எழுதும் கவிதைக்கும் உள்ள

இடைவெளிகளில் நீ

நான் வாழ நினைத்த வாழ்கைக்கும்

வாழுகின்ற வாழ்கைக்கும் உள்ள

இடைவெளிகளில் நீ

உனக்கான தருனங்களில்

பிறர்க்காக வாழ்கிறேன்

நமக்கான நிமிடங்களுக்கான

காத்திருப்புக்களோடு ......